ชีวิตส่วนตัวเปิดฉากสู่การเมืองอินเดียตลอดหกทศวรรษ
โซเนีย คานธีกล่าวว่า เธอตัดสินใจหลายเดือนก่อนการเลือกตั้งทั่วไปปี 2004 ว่าจะไม่รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยปิดเรื่องนี้จากมานโมฮัน ซิงห์ และยอมอ่อนข้อให้แรงกดดันจากพันธมิตรอยู่ชั่วครู่ ก่อนลูก ๆ จะโน้มน้าวให้เธอยืนหยัดตามเดิม บันทึกความทรงจำของเธอ Belonging: A Journey of Love วางเรื่องราวดังกล่าวไว้เคียงข้างความทรงจำเกี่ยวกับภาวะฉุกเฉิน ความแตกแยกทางการเมืองภายในครอบครัวคานธี และความสัมพันธ์ห่างเหินของเธอกับนเรนทรา โมดี
สารบัญ
- ชีวิตส่วนตัวเปิดฉากสู่การเมืองอินเดียตลอดหกทศวรรษ
- จากร้านอาหารในเคมบริดจ์สู่การหมั้นหมายต่อสาธารณะ
- ลูกคนแรกที่ทั้งคู่สูญเสีย
- ภาวะฉุกเฉินสร้างความแตกแยกในครอบครัว
- ความขัดแย้งกับเมเนกากลายเป็นเรื่องการเมืองได้อย่างไร
- ความพยายามสร้างสันติภาพในปัญจาบและเหตุรุนแรงที่เกิดซ้ำ
- เหตุใดโซเนียจึงปฏิเสธตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
- ใครกุมอำนาจในช่วงรัฐบาล UPA?
- ทักทายอย่างเป็นทางการกับโมดี สนิทสนมกับวัจปายีมากกว่า
- ผู้นำโลกนอกเหนือจากภาพถ่ายทางการ
- หนังสือที่ถูกโต้แย้งและเสียงตอบโต้ทันที
- ประเด็นสำคัญ
หนังสือจัดพิมพ์ในอินเดียโดย HarperCollins และวางจำหน่ายวันที่ 10 พฤศจิกายน 2026 เล่าเรื่องชีวิตของคานธีตั้งแต่อิตาลีและเคมบริดจ์ จนเข้าสู่ครอบครัวที่มีนายกรัฐมนตรีอินเดียถึงสามคน Alfred A Knopf เป็นผู้จัดพิมพ์บันทึกความทรงจำฉบับสหรัฐฯ
คานธี ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานพรรคคองเกรสยาวนานที่สุด นำเสนอหนังสือเล่มนี้ในฐานะเรื่องราวส่วนตัวของผู้คนที่เธอรัก รวมถึงความผิดพลาดของพวกเขา อย่างไรก็ตาม หนังสือมีประเด็นการเมืองครอบคลุมกว้างขวาง เธอวิจารณ์พฤติกรรมของซันเจย์ คานธีในช่วงภาวะฉุกเฉิน ปฏิเสธข้อกล่าวหาว่าเธอควบคุมเอกสารของรัฐบาลในสมัยที่ซิงห์เป็นนายกรัฐมนตรี และเล่าว่าแทบไม่ได้พูดคุยเรื่องสำคัญกับโมดีเลยตลอด 12 ปีที่เขาดำรงตำแหน่ง
หนังสือที่ตีพิมพ์ออกมาได้รับเสียงวิจารณ์จากพรรค BJP และพรรค Aam Aadmi เกี่ยวกับการนำเสนอประวัติของครอบครัวคานธี ปฏิบัติการ Blue Star และการบริหารของพรรคคองเกรส บุตรสาวของปรานับ มุกเคอร์จี ก็โต้แย้งปฏิกิริยาของคานธีต่อความทะเยอทะยานของบิดาที่อยากเป็นนายกรัฐมนตรีด้วย ปฏิกิริยาเหล่านี้ทำให้เรื่องเล่าครอบครัวอันใกล้ชิดกลายเป็นข้อถกเถียงครั้งใหม่เรื่องอำนาจ ความรับผิดชอบ และมรดกทางการเมือง
จากร้านอาหารในเคมบริดจ์สู่การหมั้นหมายต่อสาธารณะ
โซเนีย ไมโนสังเกตราจีฟ คานธีเป็นครั้งแรกที่ร้านอาหาร Varsity ในเคมบริดจ์ ท่าทีเงียบขรึมของเขาโดดเด่นท่ามกลางเพื่อนร่วมกลุ่มที่เสียงดัง เพื่อนคนหนึ่งชื่อคริสเตียน ฟอน ชตีเกลิตซ์เป็นผู้แนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน และโซเนียเล่าว่าเธอรู้สึกดึงดูดใจเขาทันที ซึ่งต่อมาราจีฟบอกว่าเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
ขณะนั้นราจีฟอายุ 21 ปี กำลังเรียนวิศวกรรมศาสตร์ที่วิทยาลัยทรินิตี ต่อมาโซเนียจึงรู้ว่าเขาเป็นหลานชายของชวาหะร์ลาล เนห์รู นายกรัฐมนตรีคนแรกของอินเดีย การไปเที่ยวอาสนวิหารอีลีเป็นส่วนหนึ่งของการเกี้ยวพาราสี ซึ่งจะพาเธอห่างไกลจากครอบครัวในอิตาลี
ข่าวการหมั้นหมายไปถึงพ่อแม่ของเธอก่อนที่เธอจะมีโอกาสอธิบายการตัดสินใจด้วยตัวเอง ระหว่างการเยือนอินเดีย อินทิรา คานธีเสนอให้แต่งงานก่อนที่ราจีฟจะเดินทางไปฝึกอบรม ข่าวประกาศรั่วไหล และครอบครัวของโซเนียได้ยินจากวิทยุขณะรับประทานอาหารอยู่ที่บ้านในเมืองออร์บัสซาโน ไม่นานนัก ผู้สื่อข่าวและช่างภาพก็ไปรวมตัวกันด้านนอก
พ่อของเธอไม่พอใจ เพราะเธอเคยสัญญาว่าจะกลับไปก่อนตัดสินใจขั้นสุดท้าย โซเนียเขียนจดหมายขอให้พ่อแม่ยกโทษให้ ขณะเดียวกัน อินทิราช่วยเธอเลือกส่าหรีและมอบเครื่องประดับให้ ส่วนเตจี บัจชันช่วยสอนวิธีนุ่งส่าหรี โซเนียกับราจีฟแต่งงานกันที่กรุงนิวเดลีในปี 1968 และเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่เหตุการณ์สำคัญส่วนตัวกลายเป็นข่าวสาธารณะอย่างรวดเร็ว
ลูกคนแรกที่ทั้งคู่สูญเสีย
หนึ่งในเรื่องราวส่วนตัวที่สุดที่เปิดเผยในบันทึกความทรงจำคือเรื่องลูกชายคนแรกของทั้งคู่ ซึ่งคลอดก่อนกำหนดเมื่อวันที่ 18 มกราคม 1969 ก่อนกำหนดคลอดสองเดือน เขามีชีวิตอยู่ได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง
คานธีเล่าว่าเธอเห็นลูกอยู่ในตู้อบ มีผมดำหนาและนิ้วยาว เมื่อนึกถึงปฏิกิริยาแรกที่ทั้งคู่มีต่อลูก ประธานพรรคคองเกรสในอนาคตเขียนว่า:
เราตกหลุมรักเขาทันที
อินทิราย่นระยะเวลาการเดินทางกลับโรงพยาบาลหลังเด็กเสียชีวิต โซเนียจำได้ว่าอินทิราโอบกอดคู่สามีภรรยาที่กำลังโศกเศร้า ดวงตาของเธอบวมแดง ต่อมาราจีฟกับซันเจย์ฝังศพลูกไว้ใต้พุ่มเฟื่องฟ้าสีชมพูที่ฟาร์มของฟีโรซ คานธี ในเมห์ราอูลี ทางตอนใต้ของกรุงนิวเดลี ครอบครัวจะแวะไปที่นั่นเพื่อวางดอกไม้
โซเนียยังนึกถึงความเจ็บปวดจากการที่สื่อสิ่งพิมพ์ตั้งคำถามถึงความชอบธรรมของการเป็นลูกของเด็กคนนี้ การตั้งครรภ์ครั้งต่อมานำมาซึ่งทั้งความกังวลและความหวัง ก่อนที่ราหุล คานธีจะเกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 1970 ความทรงจำเหล่านี้ทำให้เห็นทั้งความโศกเศร้าและการถูกสาธารณชนก้าวก่ายตั้งแต่ช่วงต้นของชีวิตในอินเดีย นานก่อนที่เธอจะขึ้นนำพรรคคองเกรส
ภาวะฉุกเฉินสร้างความแตกแยกในครอบครัว
การประกาศภาวะฉุกเฉินของอินทิรา คานธีในเดือนมิถุนายน 1975 นำไปสู่ช่วงเวลา 21 เดือนที่เสรีภาพพลเมืองถูกระงับ ฝ่ายตรงข้ามถูกจำคุก และสื่อมวลชนเผชิญการเซ็นเซอร์ เรื่องราวของโซเนียบรรยายถึงข้อถกเถียงภายในครอบครัวก่อนการตัดสินใจดังกล่าว
ราจีฟเสนอให้ลาออก โดยเชื่อว่าเมื่อเวลาผ่านไปอาจช่วยเสริมสถานะทางการเมืองของแม่ได้ ซันเจย์เห็นว่าควรเผชิญหน้ากับฝ่ายค้าน โซเนียถ่ายทอดภาพอินทิราที่ลังเลระหว่างการลงจากตำแหน่งกับการใช้มาตรการเด็ดขาดต่อฝ่ายตรงข้าม ซึ่งเธอเชื่อว่าเป็นภัยต่อเสถียรภาพของชาติ
การหารือมีทั้งสิทธารถะ ชังการ์ เรย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกฎหมาย เอช. อาร์. โกคาเล และผู้เชี่ยวชาญด้านรัฐธรรมนูญ โซเนียกล่าวว่าอินทิรามองคำเรียกร้องเมื่อวันที่ 25 มิถุนายนของชัยปรากาช นารายัน ผู้นำฝ่ายค้าน ที่ขอให้ข้าราชการและเจ้าหน้าที่ความมั่นคงไม่ปฏิบัติตามคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ว่าเป็นการท้าทายอำนาจตามรัฐธรรมนูญอย่างอันตราย
คำวิจารณ์ของโซเนียต่อซันเจย์เห็นได้ชัดที่สุดในประเด็นการทำหมันและการรื้อถอนชุมชนแออัด เธอบรรยายถึงโครงการวางแผนครอบครัวที่ขับเคลื่อนด้วยเป้าหมาย มีการให้รางวัลแก่เจ้าหน้าที่และแข่งขันกันระหว่างหน่วยงานท้องถิ่น จนก่อให้เกิดการบีบบังคับและความไม่พอใจ เธอยังยอมรับว่ามีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บเมื่อเจ้าหน้าที่ยิงปืนระหว่างการประท้วงต่อต้านการรื้อถอนบริเวณประตูเติร์กมันในกรุงนิวเดลี
เธอเขียนว่า ซันเจย์ใช้อิทธิพลแทรกแซงหลายเรื่องโดยไม่มีอำนาจตามรัฐธรรมนูญ ภาพที่เธอถ่ายทอดผสมผสานความรักใคร่กับคำวิจารณ์ โดยมองว่าเขากล้าหาญ บางครั้งก็ถึงขั้นประมาทเลินเล่อ นอกเหนือจากคำตัดสินเหล่านี้ เธอยังบรรยายความโดดเดี่ยวของอินทิราก่อนเกิดภาวะฉุกเฉิน และความโดดเดี่ยวของตนเองในเวลาต่อมาเมื่อเป็นผู้นำพรรคคองเกรส ซึ่งเป็นประเด็นที่เธอจำได้ว่าเคยพูดคุยกับฮิลลารี คลินตันในปี 2012
ความขัดแย้งกับเมเนกากลายเป็นเรื่องการเมืองได้อย่างไร
ซันเจย์พบเมเนกาในช่วงปลายปี 1973 และทั้งคู่แต่งงานกันภายในหนึ่งปี โซเนียเล่าว่าในตอนแรกเธอยินดีต้อนรับน้องสะใภ้คนใหม่ที่มีชีวิตชีวา ก่อนความตึงเครียดในบ้านจะลุกลามกลายเป็นความขัดแย้งระหว่างซันเจย์กับราจีฟ
การเสียชีวิตของซันเจย์จากอุบัติเหตุเครื่องบินตกเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 1980 ทำให้ข้อถกเถียงเรื่องผู้สืบทอดรุนแรงขึ้น ตามคำบอกเล่าของโซเนีย ผู้สนับสนุนของเขาผลักดันให้เมเนกาเป็นทายาททางการเมือง ขณะที่อินทิรามองว่าแม่ม่ายวัย 23 ปีในขณะนั้นยังขาดประสบการณ์สำหรับบทบาทผู้นำ
โซเนียระบุจุดขัดแย้งไว้หลายเรื่อง ได้แก่ การขายนิตยสาร Surya ของเมเนกาให้แก่บุคคลที่เกี่ยวข้องกับ RSS งานฉลองวันเกิดวรุณ ลูกชายของเธอ ที่บ้านของวสุธรา ราเจในเดือนมีนาคม 1981 และการเข้าร่วมการชุมนุมในลัคเนาที่จัดโดยสมาชิกพรรคคองเกรสที่แตกแยก RSS คือองค์กรชาตินิยมฮินดูที่เป็นรากฐานทางอุดมการณ์สำคัญของพรรค BJP
ในที่สุดอินทิราบอกให้เมเนกาหยุดกิจกรรมที่เธอมองว่าเป็นการไม่ภักดี หรือย้ายออกไปอยู่ที่อื่น โซเนียยอมรับว่าทั้งเธอและราจีฟไม่ได้อยู่ในเหตุเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย เรื่องเล่าของเธอกล่าวหาเมเนกาว่าจัดฉากการออกจากบ้านเพื่อให้สาธารณชนตำหนิอินทิรา ความบาดหมางต่อมายังขยายไปสู่ข้อพิพาททางกฎหมายเกี่ยวกับการที่ครอบครัวจะได้พบวรุณ
ความพยายามสร้างสันติภาพในปัญจาบและเหตุรุนแรงที่เกิดซ้ำ
บันทึกความทรงจำเชื่อมโยงช่วงที่ราจีฟเป็นนายกรัฐมนตรีกับความรุนแรงรอบปฏิบัติการ Blue Star ซึ่งเป็นปฏิบัติการของกองทัพในปี 1984 ต่อกลุ่มแบ่งแยกดินแดนซิกข์ติดอาวุธที่วิหารทองคำในเมืองอมฤตสาร์ ต่อมาในปีเดียวกัน อินทิราถูกบอดีการ์ดลอบสังหาร โซเนียจำได้ว่าอินทิราร้องไห้ขณะดูภาพเหตุการณ์หลังปฏิบัติการ โดยตีความน้ำตาของเธอว่าเป็นความเจ็บปวดและความเสียใจต่อผู้เสียชีวิต
ต่อมาราจีฟพยายามหาทางออกทางการเมืองในปัญจาบ โซเนอนำเสนอการเจรจาและปฏิบัติการด้านความมั่นคงว่าเป็นความพยายามสองด้านที่เชื่อมโยงกัน แต่ถูกขัดขวางซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากการโจมตีและการลอบสังหาร เหตุการณ์ที่เธอบรรยายมีดังนี้:
- พฤษภาคม 1985: เหตุระเบิดทรานซิสเตอร์ในกรุงนิวเดลีและรัฐใกล้เคียงทำให้มีผู้เสียชีวิต 50 คน
- มิถุนายน 1985: เหตุระเบิดเที่ยวบิน 182 ของแอร์อินเดียทำให้ผู้โดยสารและลูกเรือทั้ง 329 คนเสียชีวิต ในจำนวนนี้เป็นเด็กมากกว่า 80 คน อีกระเบิดหนึ่งระเบิดที่ท่าอากาศยานนาริตะของญี่ปุ่น
- 24 กรกฎาคม 1985: ราจีฟลงนามในข้อตกลงปัญจาบร่วมกับซันต์ หัรจันด์ ซิงห์ ลองโควาล ประธานพรรค Shiromani Akali Dal
- 20 สิงหาคม 1985: ลองโควาลถูกลอบสังหารในวันเกิดครบ 41 ปีของราจีฟ ไม่ถึงหนึ่งเดือนหลังทำข้อตกลง
- สิงหาคม 1986: พลเอก เอ. เอส. ไวทยา อดีตผู้บัญชาการทหารบก ถูกลอบสังหารในเมืองปูเน
- ปี 1986 และ 1988: ปฏิบัติการ Black Thunder I และ II มุ่งเป้ากลุ่มติดอาวุธที่ยึดครองพื้นที่วิหารทองคำ
โซเนียระบุว่า Babbar Khalsa เป็นผู้ก่อเหตุระเบิดเที่ยวบิน 182 และ Khalistan Commando Force เป็นผู้รับผิดชอบการลอบสังหารไวทยา คาลิสถานคือรัฐซิกข์เอกราชที่องค์กรติดอาวุธเหล่านี้เรียกร้อง
เรื่องราวของเธอระบุว่าราจีฟต้องการหลีกเลี่ยงการปฏิบัติการ Blue Star ซ้ำรอย และสั่งให้กองกำลังความมั่นคงไม่เข้าไปในบริเวณวิหาร รวมทั้งพยายามทุกวิถีทางเพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสียชีวิต เธอบันทึกว่าไม่มีผู้เสียชีวิตในปฏิบัติการ Black Thunder ครั้งแรก และมีผู้เสียชีวิตที่เป็นสมาชิกกลุ่มติดอาวุธ 41 คนในการปฏิบัติการครั้งที่สอง ซึ่งกินเวลาเก้าวันและถ่ายทอดทางสถานีโทรทัศน์ Doordarshan
คดีฟ้องร้องเรื่องเหตุระเบิดทรานซิสเตอร์ล้มเหลวหลังผ่านไป 35 ปี โดยศาลวิจารณ์การสอบสวน ความล่าช้ายาวนานนั้นอยู่เคียงข้างกับความทรงจำอีกเรื่องหนึ่ง คือเจ้าหน้าที่คนหนึ่งยื่นข่าวการสังหารลองโควาลให้ราจีฟในจังหวะที่ครอบครัวกำลังเริ่มรับประทานอาหารค่ำฉลองวันเกิด ความพยายามสร้างข้อตกลงทางการเมืองและการถูกขัดขวางด้วยความรุนแรงเกิดขึ้นภายในบ้านในช่วงเวลาเดียวกัน
เหตุใดโซเนียจึงปฏิเสธตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
การลอบสังหารอินทิราในปี 1984 และราจีฟในปี 1991 มีอิทธิพลต่อการที่ราหุลและปรียังกาคัดค้านไม่ให้แม่ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี โซเนียกล่าวว่าลูก ๆ เชื่อมโยงตำแหน่งนี้กับอันตราย และรู้สึกโล่งใจเมื่อเธอปฏิเสธความเป็นไปได้นี้ก่อนการเลือกตั้งปี 2004
คานธีเล่าว่ามีคนถามว่าเธอจะรับตำแหน่งหรือไม่ หากพรรคคองเกรสชนะการเลือกตั้ง เธอตอบว่า:
ไม่มีทางเด็ดขาด!
เธอเก็บการตัดสินใจนี้เป็นความลับ เพราะกลัวว่าการประกาศเร็วเกินไปจะจุดชนวนการแย่งชิงตำแหน่งผู้นำ แม้แต่มานโมฮัน ซิงห์ ซึ่งเดินทางไปพบประธานาธิบดี เอ. พี. เจ. อับดุล กาลัมกับเธอเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2004 ก็ไม่รู้เจตนาของเธอ
โซเนียปฏิเสธข้อกล่าวหาว่ากาลัมขัดขวางการแต่งตั้งเธอเพราะเธอเกิดในต่างประเทศ เธออ้างถึงคำบอกเล่าภายหลังของเขาในหนังสือ Turning Points ซึ่งระบุว่าเขาจะทำพิธีสาบานตนให้เธอ หากเธอยืนยันอย่างเป็นทางการว่าจะรับตำแหน่งในฐานะตัวเลือกที่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ
แรงกดดันจากผู้นำพรรคร่วมทำให้เธอหวั่นไหวต่อการปฏิเสธอยู่ชั่วครู่ หลังถูกโน้มน้าวนานกว่าหนึ่งชั่วโมง เธอพึมพำว่า "Theek hai" ซึ่งหมายถึงตกลง และเริ่มมีคนเข้ามาแสดงความยินดี ปรียังกาแจ้งราหุล ซึ่งเผชิญหน้ากับโซเนียเรื่องการเปลี่ยนใจ หลังผ่านคืนอันยากลำบาก เธอยืนยันจุดยืนเดิมอีกครั้ง
คำอธิบายของเธอผสมผสานความกลัวส่วนตัวกับการบริหารจัดการพรรค เธอนำการหาเสียงโดยวางแผนว่าจะไม่เข้าร่วมรัฐบาล ก่อนต้องเผชิญภารกิจโน้มน้าวเพื่อนร่วมพรรคให้ยอมรับการแยกบทบาทนี้ เธอกล่าวว่าเลือกซิงห์เพราะความซื่อตรง ประสบการณ์ ความรู้ด้านเศรษฐกิจ และบทบาทในกระบวนการปฏิรูปช่วงทศวรรษ 1990
ใครกุมอำนาจในช่วงรัฐบาล UPA?
พรรคคองเกรสนำรัฐบาลแนวร่วม United Progressive Alliance ตั้งแต่ปี 2004 ถึง 2014 ซิงห์ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ขณะที่โซเนียเป็นผู้นำพรรค เป็นการจัดแบ่งบทบาทที่ฝ่ายตรงข้ามโจมตีว่าเป็นรัฐบาลที่มีศูนย์อำนาจสองแห่งแข่งขันกัน
โซเนียอธิบายว่าแบ่งความรับผิดชอบกัน โดยซิงห์บริหารรัฐบาล ส่วนเธอดูแลพรรคคองเกรส เธอปฏิเสธข้อกล่าวหาว่าเรียกดูเอกสารลับของสำนักนายกรัฐมนตรี แทรกแซงงานบริหาร หรือควบคุมการแต่งตั้งบุคคล นอกจากนี้เธอยังเล่าว่าสำนักนายกรัฐมนตรีปฏิเสธว่าเคยนำเอกสารทางการมาให้เธอดู
คณะประสานงานรายสัปดาห์ประกอบด้วยซิงห์ โซเนีย ปรานับ มุกเคอร์จี อรชุน ซิงห์ เอ. เค. แอนโทนี และอาเหม็ด ปาเทล ตามคำบอกเล่าของเธอ คณะนี้มีเป้าหมายเชื่อมโยงการตัดสินใจของรัฐบาลกับพรรคที่สนับสนุนรัฐบาลผสม เธอกล่าวว่าสามารถแสดงความเห็นและไม่เห็นด้วยได้ ขณะเดียวกันก็ยอมรับอำนาจของซิงห์ในฐานะนายกรัฐมนตรี
ความทะเยอทะยานของมุกเคอร์จีทดสอบการจัดแบ่งบทบาทดังกล่าว โซเนียจำได้ว่าในปี 2010 เขาเสนอให้เปลี่ยนผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุด ซึ่งเธอตีความว่าเป็นการบ่งชี้ว่าเขาต้องการแทนที่ซิงห์ เธอเปลี่ยนเรื่องคุย ต่อมาพรรคคองเกรสเสนอชื่อมุกเคอร์จีเป็นประธานาธิบดีในปี 2012 และเขาชนะการเลือกตั้ง
ชาร์มิสธา มุกเคอร์จี บุตรสาวของเขาโต้แย้งว่าโซเนียไม่ควรแปลกใจ โดยให้เหตุผลว่านักการเมืองผู้มีประสบการณ์ย่อมใฝ่ฝันที่จะเป็นนายกรัฐมนตรีได้ เธอกล่าวว่าบิดาเชื่อว่านักการเมืองที่มีความสามารถย่อมมีความทะเยอทะยานเช่นนั้น และเขาไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองกับผลที่เกิดขึ้น
ทักทายอย่างเป็นทางการกับโมดี สนิทสนมกับวัจปายีมากกว่า
โซเนียกล่าวว่าการพบกันกับโมดีส่วนใหญ่เป็นเพียงการทักทายอย่างเป็นทางการในงานประชุมรัฐสภา บางครั้งก็ถามไถ่สุขภาพ และส่งข้อความอวยพรวันเกิดหรือปีใหม่ อดีตประธานพรรคคองเกรสเขียนเกริ่นถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ว่า:
แทบไม่มีการติดต่อกันจริง ๆ
เธอเล่าถึงการพบกันในห้องเล็กของประธานสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งโมดีมักมองไปทางอื่นหลังแลกเปลี่ยนนมัสเต เรื่องราวของเธอเปรียบเทียบช่วงเวลาเหล่านั้นกับวัฒนธรรมการเมืองยุคก่อน ซึ่งฝ่ายตรงข้ามยังรักษาความสัมพันธ์ส่วนตัวที่เป็นมิตรต่อกันได้ หลังเหตุโจมตีรัฐสภาในปี 2001 เธอจำได้ว่าโทรศัพท์หาอาตัล พิหาร วัจปายี นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น เพื่อถามว่าเขาปลอดภัยหรือไม่
โซเนียวางความเห็นต่างกับโมดีไว้ในกรอบอุดมการณ์ โดยเปรียบเทียบความมุ่งมั่นของเธอต่อฆราวาสนิยม การมีส่วนร่วมของทุกกลุ่ม และความยุติธรรมทางสังคม กับรากฐานทางความคิดของเขาที่มาจาก RSS เธอยอมรับว่าเขาก้าวขึ้นมาจากภูมิหลังที่ขาดแคลน แต่ก็ตั้งคำถามต่อการนำเสนอเรื่องราวต้นกำเนิดของเขา และวิจารณ์ถ้อยคำที่เขาใช้กับฝ่ายตรงข้ามในรัฐสภา
ความทรงจำเกี่ยวกับการเมืองฝ่ายค้านของเธอยังรวมถึงคำดูหมิ่นเรื่องการเกิดในอิตาลีในช่วงรัฐบาลวัจปายี เธอจำได้ว่าถูกเรียกว่าเป็นสายลับและนักเต้นคาบาเรต์ อีกทั้งถูกกล่าวหาว่าต้องการตั้งระบอบโรมราช เธอนำเสนอการรณรงค์ต่อต้าน BJP อย่างต่อเนื่องว่าเป็นการต่อสู้เพื่อค่านิยมทางการเมืองของอินเดีย
ผู้นำโลกนอกเหนือจากภาพถ่ายทางการ
การพบปะกับผู้นำต่างประเทศเผยให้เห็นเรื่องราวส่วนตัวมากขึ้น โซเนียจำการเยือนอินเดียของบิล คลินตันในปี 2000 ได้ว่า เขาดูสนใจนำเสนอมุมมองของตนเรื่องแคชเมียร์มากกว่ารับฟังจุดยืนของอินเดีย ในงานเลี้ยงรับรองที่วัจปายีเป็นเจ้าภาพ เธอกล่าวว่าสังเกตเห็นเขามองสำรวจผู้หญิงในห้อง
นีกอลา ซาร์โกซีปรากฏในเกร็ดเล่าจากการเยือนปี 2008 โดยตอบคำถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์กับการ์ลา บรูนี ระหว่างส่งข้อความหาเธอในงานเลี้ยงอาหารค่ำอย่างเป็นทางการ ต่อมาโซเนียรู้สึกว่าท่าทีของเขาที่มีต่อซิงห์ในงานเลี้ยงส่วนตัวนั้นชอบสั่งสอนมากเกินไป
เจ้าหญิงไดอานาได้รับการถ่ายทอดในแง่อบอุ่นกว่า โซเนียจำได้ว่าไดอาน่าดูไม่มีความสุขระหว่างการเสด็จเยือนของราชวงศ์ในปี 1992 เมื่อไดอานากับเจ้าฟ้าชายชาร์ลส์เสด็จมาดื่มชาที่บ้านในวันที่ไดอานาถ่ายภาพพระองค์เพียงลำพังอันโด่งดังที่ทัชมาฮาล ไดอานาทักทายแม่ชาวอิตาลีของโซเนียเป็นภาษาอิตาลี และต่อมาเรียกเธอว่า Nonna ซึ่งหมายถึงคุณย่า
บันทึกความทรงจำยังเล่าถึงราหุลที่แสดงความกังวลเรื่องความปลอดภัยของราจีฟเมื่อสองเดือนก่อนการลอบสังหาร โซเนียตั้งคำถามต่อการถอนความคุ้มครองจากหน่วยพิทักษ์พิเศษ (SPG) ของราจีฟในปี 1989 โดยกล่าวว่าไม่มีการประเมินภัยคุกคามใหม่ตามคำแนะนำ ความทรงจำเหล่านี้เชื่อมโยงฉากการทูตในหนังสือเข้ากับความวิตกเรื่องความปลอดภัยที่ครอบครัวเผชิญมาโดยตลอด
หนังสือที่ถูกโต้แย้งและเสียงตอบโต้ทันที
Penguin Random House India ถอนตัวจากการจัดพิมพ์บันทึกความทรงจำเล่มนี้ในเดือนสิงหาคม โซเนียกล่าวว่าบริษัทไม่สบายใจต่อการวิจารณ์รัฐบาล และยุติข้อตกลงหลังเธอปฏิเสธการแก้ไขที่เสนอมา Penguin โต้แย้งคำอธิบายดังกล่าว โดยระบุว่าข้อกล่าวหาว่าบริษัทถอนตัวเพราะเธอปฏิเสธการแก้ไขไม่ตรงกับข้อเท็จจริง HarperCollins จึงเป็นผู้จัดพิมพ์หนังสือเล่มนี้ในอินเดียในเวลาต่อมา
ซี. อาร์. เกศวัน โฆษกแห่งชาติของ BJP กล่าวหาว่าบันทึกความทรงจำนี้ทำให้ความผิดในอดีตของครอบครัวคานธีดูเบาบางลง ปราดีพ บันดารี เพื่อนร่วมพรรคหยิบยกคำถามเกี่ยวกับความเชื่อมโยงที่ถูกกล่าวหาระหว่างครอบครัวกับออตตาวิโอ กวัตโตรคคี นักธุรกิจ ในกรณี Bofors ขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกล่าวหาโซเนียว่าเลี่ยงไม่พูดถึงเรื่องนี้ ข้อพิพาทเกี่ยวข้องกับสินบนที่ถูกกล่าวหาในการทำสัญญาซื้อปืนใหญ่ มูลค่า 1.4 พันล้านดอลลาร์ ซึ่งลงนามในเดือนมีนาคม 1986 ศาลยกคำร้องอุทธรณ์ที่ยังเหลืออยู่ในเดือนสิงหาคม 2026 ทำให้คดีความสิ้นสุดลงโดยไม่มีคำพิพากษาว่ามีความผิดทางอาญา
ซัลมาน คูร์ชิดและราชีฟ ชุกลา ผู้นำพรรคคองเกรส ปกป้องบันทึกความทรงจำจากคำวิจารณ์ของ BJP ชาชี ธารูร์ยินดีกับการตีพิมพ์และกล่าวว่าได้รับหนังสือเล่มหนึ่งที่เมืองธีรุวนันทปุรัม การผสมผสานเรื่องราวครอบครัว การปกป้องจุดยืนทางการเมือง และการวิจารณ์ฝ่ายตรงข้าม ทำให้การตอบรับหนังสือเล่มนี้เป็นข้อถกเถียงไม่ต่างจากเหตุการณ์หลายเรื่องที่หนังสือย้อนกลับไปทบทวน
ประเด็นสำคัญ
- Belonging: A Journey of Love วางจำหน่ายวันที่ 10 พฤศจิกายน 2026 โดย HarperCollins เป็นผู้จัดพิมพ์ในอินเดีย
- โซเนีย คานธีกล่าวว่าเธอตัดสินใจก่อนการเลือกตั้งปี 2004 ว่าจะไม่เป็นนายกรัฐมนตรี และปฏิเสธข้อกล่าวหาว่าประธานาธิบดีกาลัมขัดขวางเธอ
- เธอวิจารณ์การบังคับทำหมันและการรื้อถอนชุมชนแออัดในช่วงภาวะฉุกเฉิน พร้อมเล่าถึงความแตกแยกภายในครอบครัวคานธี
- เรื่องราวเกี่ยวกับปัญจาบของเธอติดตามเหตุการณ์ตั้งแต่ข้อตกลงปี 1985 ระหว่างราจีฟกับลองโควาล ไปจนถึงการลอบสังหารและปฏิบัติการด้านความมั่นคงในเวลาต่อมา
- เธอปฏิเสธว่าเคยเข้าถึงเอกสารลับของสำนักนายกรัฐมนตรีในสมัยรัฐบาลมานโมฮัน ซิงห์
- คานธีบรรยายว่ามีการติดต่อส่วนตัวกับโมดีน้อยมาก ขณะที่เรื่องเล่าของเธอเกี่ยวกับปรานับ มุกเคอร์จีและข้อพิพาทกับสำนักพิมพ์ถูกโต้แย้งโดยตรง






