โรงพยาบาลรัฐ 82 แห่งเผชิญคำถามที่ใหญ่กว่าเรื่องค่าตอบแทน
โรงพยาบาลรัฐ 82 แห่งของไต้หวันมีเตียง 45,150 เตียง ณ สิ้นปี 2025 ตามข้อมูลของกระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการ โรงพยาบาลเหล่านี้คิดเป็น 17.8% ของจำนวนโรงพยาบาลทั้งหมด แต่มีเตียงรวมกันราวหนึ่งในสามจากทั้งหมด 136,083 เตียงของประเทศ ภารกิจของโรงพยาบาลรัฐรวมถึงการดูแลฉุกเฉิน การให้บริการบนเกาะห่างไกล การควบคุมโรคติดเชื้อ และการรักษาผู้ที่แทบไม่มีทางเลือกอื่น
สารบัญ
- โรงพยาบาลรัฐ 82 แห่งเผชิญคำถามที่ใหญ่กว่าเรื่องค่าตอบแทน
- เหตุใดเจ้าของโรงพยาบาลจึงบอกเรื่องราวได้เพียงบางส่วน
- อุปกรณ์บริจาคลดโบนัสพนักงานได้อย่างไร
- การเกษียณอายุ 64 ปีจะเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง
- พยาบาลอาวุโสเล่าว่าเหตุใดการทำงานต่อจึงเป็นเรื่องยาก
- ค่าตอบแทนและภาระงานเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาเดียวกัน
- มีการเปิดเผยข้อมูลการเงินอยู่แล้ว แต่การถกเถียงยังไปไกลกว่านั้น
- ภารกิจสาธารณะมีต้นทุนที่วัดได้มานานหลายปี
- การวางแผนระดับภูมิภาคต้องเชื่อมโยงเงินทุนกับการเข้าถึงบริการ
- ประเด็นสำคัญ
ขณะนี้ข้อเสนอให้ผ่อนปรนหลักเกณฑ์โบนัสพนักงานและเปิดทางให้พยาบาลบางส่วนทำงานได้ถึงอายุ 64 ปี ได้จุดกระแสถกเถียงที่กว้างขึ้นว่า ไต้หวันควรจัดสรรเงินให้โรงพยาบาลที่ต้องรักษาสมดุลบัญชี ขณะให้บริการซึ่งอาจสร้างรายได้เพียงเล็กน้อยอย่างไร
หลิน หย่าฮุ่ย ผู้อำนวยการบริหารมูลนิธิปฏิรูประบบสาธารณสุขไต้หวัน เห็นว่าการเพิ่มค่าตอบแทนและขยายอายุเกษียณต้องเป็นส่วนหนึ่งของการทบทวนภาพรวมว่าแหล่งทรัพยากรทางการแพทย์ถูกจัดสรรไปที่ใด เธอต้องการให้มีการเปิดเผยข้อมูลการเงินอย่างสม่ำเสมอ ประเมินความต้องการของแต่ละภูมิภาคใหม่ และกำหนดความรับผิดชอบของโรงพยาบาลรัฐและเอกชนให้ชัดเจนขึ้น
การถกเถียงเข้มข้นขึ้นในเดือนพฤศจิกายน 2026 เมื่อผู้แทนโรงพยาบาลกล่าวถึงปัญหาการสรรหาบุคลากร ขณะที่กระทรวงสาธารณสุขเปิดเผยแนวทางปรับหลักเกณฑ์โบนัส คาดว่าจะจัดทำร่างแก้ไขให้แล้วเสร็จก่อนสิ้นปี 2026 และเสนอต่อฝ่ายบริหารเพื่อขออนุมัติ ส่วนการปรับหลักเกณฑ์เกษียณยังอยู่ระหว่างการหารือ
สำหรับผู้ป่วย ประเด็นนี้มีความหมายมากกว่าบัญชีของโรงพยาบาล การตัดสินใจเรื่องเงินทุนและบุคลากรส่งผลต่อความสามารถของโรงพยาบาลในท้องถิ่นในการให้บริการที่ต้องใช้ทรัพยากรมาก ความสามารถของพยาบาลที่มีประสบการณ์ในการฝึกอบรมคนรุ่นใหม่ และโอกาสที่ผู้คนซึ่งอยู่นอกเมืองใหญ่จะเข้าถึงการรักษาใกล้บ้าน
โรงพยาบาลรัฐจึงเผชิญแรงกดดันสองด้านที่เชื่อมโยงกัน ได้แก่ การแข่งขันแย่งชิงบุคลากรในตลาดแรงงานเดียวกับสถาบันเอกชน และการรักษาภารกิจสาธารณะที่คุณค่าไม่อาจวัดได้จากรายได้ที่โรงพยาบาลทำได้เพียงอย่างเดียว
เหตุใดเจ้าของโรงพยาบาลจึงบอกเรื่องราวได้เพียงบางส่วน
โรงพยาบาลรัฐของไต้หวันสังกัด 5 ระบบหลัก ได้แก่ กระทรวงสาธารณสุข สภากิจการทหารผ่านศึก กระทรวงกลาโหม กระทรวงศึกษาธิการ และรัฐบาลท้องถิ่น หลินกล่าวว่ากฎเกณฑ์และเงื่อนไขการดำเนินงานที่แตกต่างกันทำให้การเปรียบเทียบแบบง่าย ๆ ระหว่างภาครัฐกับเอกชนไม่เพียงพอ
โรงพยาบาลเอกชนยังมีรูปแบบทางกฎหมายหลายประเภท เช่น มูลนิธิ สมาคม และสถาบันที่บุคคลจัดตั้งขึ้น รูปแบบเหล่านี้ส่งผลต่อการกำกับดูแลโรงพยาบาลและหลักเกณฑ์ทางการเงินที่ใช้บังคับ
เฉิน เว่ยหมิง ประธานสมาคมโรงพยาบาลรัฐ กล่าวว่าโรงพยาบาลในทั้ง 5 ระบบของภาครัฐดำเนินงานผ่านกองทุนที่กำหนดให้ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานเอง ความสามารถในการจ่ายโบนัสตามผลงานขึ้นอยู่กับผลการเงินประจำปี ตลอดจนหลักเกณฑ์ว่าด้วยจำนวนเงินที่กันไว้และวิธีจัดสรร
หลินเตือนว่า หากกำหนดให้สถาบันต่าง ๆ พึ่งพารายได้ของตนเองเป็นหลัก ก็อาจผลักดันให้หันไปให้บริการที่สร้างรายได้มากกว่า การดูแลพื้นที่ห่างไกล การเตรียมพร้อมรับมือการระบาด และการช่วยเหลือผู้ป่วยกลุ่มเปราะบางอาจประสบปัญหาภายใต้แนวทางเช่นนี้ แม้ชุมชนจะพึ่งพาบริการเหล่านี้ก็ตาม
ตัวเลขของกระทรวงแสดงให้เห็นว่าเหตุใดสถาบันเหล่านี้จึงมีความสำคัญเกินกว่าสัดส่วนจำนวนแห่ง ไต้หวันมีโรงพยาบาลที่ไม่ใช่ของรัฐ 378 แห่ง และมีเตียง 90,933 เตียง ณ สิ้นปี 2025 โรงพยาบาลรัฐมีสัดส่วนราวหนึ่งในหกของจำนวนโรงพยาบาลทั้งหมด แต่มีเตียงหนึ่งในสาม การตัดสินใจเรื่องบุคลากรและเงินทุนในโรงพยาบาลรัฐจึงส่งผลสำคัญต่อระบบโดยรวม
อุปกรณ์บริจาคลดโบนัสพนักงานได้อย่างไร
กระทรวงสาธารณสุขกำลังจัดทำร่างแก้ไขข้อ 4 ของแนวทางกำกับการจ่ายเงินจูงใจแก่บุคลากรในสถาบันการแพทย์ของรัฐ ข้อเสนอจะปรับเพดานวงเงินรวมที่จัดสรรเป็นโบนัส และผ่อนปรนเงื่อนไขเกี่ยวกับค่าเสื่อมราคาของทรัพย์สินที่ได้รับบริจาค
ค่าเสื่อมราคาคือการทยอยบันทึกต้นทุนของอุปกรณ์ตลอดช่วงเวลาที่คาดว่าจะใช้งานได้ แม้เครื่องมือจะได้รับบริจาค แต่ค่าเสื่อมราคาประจำปีก็ยังอาจลดส่วนเกินจากการดำเนินงานที่นำมาใช้คำนวณโบนัสได้
ไช่ ชิงเหยา รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเมืองไทเป ยกตัวอย่างอุปกรณ์มูลค่า 10 ล้านดอลลาร์ไต้หวันใหม่ ซึ่งคิดค่าเสื่อมราคาเป็นเวลา 10 ปี ค่าใช้จ่ายทางบัญชีปีละ 1 ล้านดอลลาร์ไต้หวันใหม่จะลดส่วนเกินก่อนนำสัดส่วนหนึ่งไปจัดสรรเป็นเงินจูงใจแก่บุคลากร
เฉินกล่าวว่าผลกระทบนี้แตกต่างกันไปในแต่ละระบบโรงพยาบาลรัฐ ค่าเสื่อมราคาของอุปกรณ์ไม่ส่งผลโดยตรงต่อเงินเดือนพนักงานในสถาบันขนาดใหญ่ เช่น โรงพยาบาลทหารผ่านศึกไทเป และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน แต่ในโรงพยาบาลรัฐแห่งอื่นอาจทำให้ส่วนเกินที่นำไปจ่ายโบนัสตามผลงานลดลง
ลู่ เหนียนจื่อ ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคอาวุโสในกรมกิจการการแพทย์ของกระทรวง กล่าวว่าโครงสร้างเงินเดือนของโรงพยาบาลรัฐที่กำหนดไว้ตายตัวทำให้ตอบสนองต่อราคาที่เปลี่ยนแปลงและค่าจ้างที่แข่งขันกันได้ยาก แผนปรับหลักเกณฑ์นี้ตั้งใจให้ใช้กับโรงพยาบาลรัฐทุกแห่ง กระทรวงยังพิจารณาเพิ่มค่าตรวจรักษาเพื่อจูงใจให้แพทย์ไปสนับสนุนสถาบันเหล่านั้น
การเกษียณอายุ 64 ปีจะเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง
สภากิจการทหารผ่านศึกกำลังพิจารณาปรับอายุเกษียณภาคบังคับของพยาบาลข้าราชการที่เข้าเกณฑ์และทำงานในตำแหน่งเสี่ยงอันตรายหรือใช้แรงกายมาก จาก 60 ปีเป็น 64 ปี โดยยังคงทางเลือกเดิมให้เกษียณโดยสมัครใจได้ตั้งแต่อายุ 55 ปี
หลักเกณฑ์นี้ครอบคลุมตำแหน่งที่เข้าเกณฑ์ รวมถึงงานพยาบาลที่ต้องทำงานเป็นกะหมุนเวียน 3 กะ และต้องเผชิญความเสี่ยงต่อสุขภาพกาย สุขภาพจิต หรือความปลอดภัยเป็นประจำ ข้อเสนอว่าด้วยเวลาที่พยาบาลซึ่งเข้าเกณฑ์ต้องออกจากงาน โดยยังคงทางเลือกให้เกษียณได้ก่อนกำหนด
เฉิน ลี่ชิน ประธานสหพันธ์สมาคมพยาบาลแห่งชาติ สนับสนุนแนวทางดังกล่าว เพราะจะเปิดทางให้พยาบาลที่มีประสบการณ์เลือกทำงานต่อได้ยืดหยุ่นขึ้น เธอกล่าวว่าผู้จัดการฝ่ายพยาบาลที่ปรึกษาจากโรงพยาบาลรัฐหลายระบบสนับสนุนการปรับแก้ โดยมีเงื่อนไขว่าสิทธิเกษียณโดยสมัครใจเมื่ออายุ 55 ปีต้องไม่เปลี่ยนแปลง
ตัวเลขจากโรงพยาบาลแสดงให้เห็นว่าเหตุใดความแตกต่างนี้จึงสำคัญ เฉิน เว่ยหมิงระบุว่าในปีก่อนหน้า มีพยาบาล 76 คนที่โรงพยาบาลทหารผ่านศึกไทเปเกษียณภายใต้หลักเกณฑ์ลดอายุเกษียณ ส่วนที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน มีพยาบาลอายุ 55-59 ปี 33 คนยื่นขอเกษียณ เทียบกับ 4 คนที่เกษียณเมื่อถึงอายุเกษียณภาคบังคับที่ 60 ปี
โรงพยาบาลเมืองไทเปมีผู้เกษียณ 32 คนตามตัวเลขที่เขาอ้างถึง โดยเป็นการลาออกโดยสมัครใจ 25 คน และเกษียณเมื่อถึงอายุภาคบังคับ 7 คน การเพิ่มอายุภาคบังคับจะทำให้พยาบาลที่ใกล้ 60 ปีมีทางเลือกอีกทาง ขณะที่การตัดสินใจออกก่อนหน้านั้นยังขึ้นอยู่กับสถานการณ์ของแต่ละคน
เฉิน ชิงเหม่ย รองผู้อำนวยการกรมการพยาบาลและการดูแลสุขภาพของกระทรวง กล่าวว่า กระทรวงจะรวบรวมความเห็นเพิ่มเติมจากระบบโรงพยาบาลรัฐ ก่อนหารือกับกระทรวงข้าราชการพลเรือน ยังไม่มีการประกาศวันเริ่มใช้มาตรการ
พยาบาลอาวุโสเล่าว่าเหตุใดการทำงานต่อจึงเป็นเรื่องยาก
อวี่ ไป่เฟย พยาบาลเวชปฏิบัติด้านศัลยกรรมหัวใจและหลอดเลือด ซึ่งทำงานที่โรงพยาบาลทหารผ่านศึกไทเปมา 37 ปี วางแผนจะเกษียณเมื่ออายุ 55 ปี สองปีก่อนที่เรื่องราวของเธอจะได้รับการเผยแพร่ในเดือนพฤศจิกายน 2026 เพื่อนร่วมงาน 4 คนจากทั้งหมด 7 คนในหน่วยงานของเธอ รวมถึงอวี่ ได้ยื่นใบลาออกแล้ว
ท้ายที่สุดอวี่เลือกทำงานต่อ เพราะนักศึกษาต้องการคำแนะนำทางคลินิก และบุคลากรรุ่นใหม่ต้องการเพื่อนร่วมงานที่มีประสบการณ์ เธออธิบายการตัดสินใจโดยเปรียบเปรยถึงการบ่มเพาะคนที่จะมาสานต่อ ในคำแปล เธอกล่าวว่า:
ฉันอยู่ต่อเพื่อเมล็ดพันธุ์ของคนรุ่นถัดไป
อวี่กล่าวว่าการลาออกอย่างต่อเนื่องทำให้ภาระงานของผู้ที่ยังอยู่เพิ่มขึ้น เธอต้องการอัตราส่วนพยาบาลต่อผู้ป่วยที่ดีขึ้น ค่าตอบแทนสูงขึ้น และสถานที่ทำงานที่สนับสนุนบุคลากรมากกว่าเดิม เพื่อให้พนักงานที่มีประสบการณ์ส่งต่อความรู้ได้ และทำให้พยาบาลรุ่นใหม่อยากทำงานต่อ
หลินกล่าวถึงข้อจำกัดของการเปลี่ยนแปลงอายุเกษียณในประเด็นที่เกี่ยวข้องกัน ภาวะขาดแคลนรุนแรงที่สุดอาจเกิดในหน่วยงานโรงพยาบาลที่งานหนักและมีการหมุนเวียนกะบ่อย พยาบาลที่มีประสบการณ์ซึ่งทำงานต่ออาจถ่ายทอดทักษะอันมีค่าได้ แต่ก็ไม่จำเป็นว่าจะเติมตำแหน่งว่างทั้งหมดในหน่วยงานเหล่านั้น
หลินยังเรียกร้องให้ประเมินการเปลี่ยนแปลงอายุเกษียณโดยพิจารณาควบคู่กับความปลอดภัยในการทำงาน สุขภาพของบุคลากร และประสบการณ์จากต่างประเทศ ต้องคำนึงถึงความสมัครใจและความสามารถของพยาบาลสูงอายุที่จะทำงานต่อ ตลอดจนความต้องการบุคลากรของโรงพยาบาล
ค่าตอบแทนและภาระงานเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาเดียวกัน
รายงานประเมินปี 2024 เรื่อง ความยั่งยืนและความยืดหยุ่น ของระบบสุขภาพไต้หวัน ระบุว่าบุคลากรต้องเผชิญความเครียดสูง ความเสี่ยง ชั่วโมงทำงานยาวนาน และค่าตอบแทนไม่เพียงพอ รายงานระบุว่าพยาบาลมากกว่า 74% ทำงานสัปดาห์ละ 40-60 ชั่วโมง และค่าตอบแทนพยาบาลเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ประมาณ 21,700 ดอลลาร์สหรัฐในปี 2022
รายงานยังระบุว่าอัตราการลาออกของพยาบาลในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาใกล้ 12% และในปี 2023 พยาบาลที่มีใบอนุญาตราว 60% ปฏิบัติงานในวิชาชีพ อัตราการปฏิบัติงานนี้หมายถึงสัดส่วนของผู้ที่มีใบอนุญาตพยาบาลและทำงานเป็นพยาบาล
จำนวนผู้เข้าสู่วิชาชีพรายใหม่ก็ลดลงเช่นกัน จำนวนพยาบาลที่เริ่มทำงานลดจาก 8,447 คนในปี 2021 เหลือ 7,527 คนในปี 2022 ลดลง 920 คน หรือราว 10.9% อายุงานเฉลี่ยของพยาบาลที่ปฏิบัติงานอยู่ที่ 14 ปีในปี 2022 ซึ่งสูงที่สุดในรอบทศวรรษ ขณะที่จำนวนผู้ลงทะเบียนเรียนในหลักสูตรพยาบาลลดลง
เฉิน ลี่ชินกล่าวว่าแบบสำรวจของสหพันธ์ซึ่งรวบรวมคำตอบมากกว่า 1,300 รายจากโรงพยาบาลทุกระดับ พบว่าค่าตอบแทนและภาระงานเป็นข้อกังวลสำคัญที่สุดของพยาบาล เธอเรียกร้องให้กำหนดอัตรากำลังครอบคลุมทั้ง 3 กะ ปรับขั้นตอนการทำงานให้ง่ายขึ้น เพิ่มโอกาสฝึกอบรม และสนับสนุนบุคลากรในที่ทำงานมากขึ้น
หลินเตือนว่ารายได้ที่เพิ่มขึ้นอาจมาจากการทำงานกะกลางคืนมากขึ้นหรือทำงานหนักขึ้น ค่าตอบแทนที่ดีขึ้นช่วยดึงดูดผู้สมัครได้ แต่การรักษาบุคลากรไว้ยังต้องอาศัยงานที่มีภาระเหมาะสม รายงานประเมินปี 2024 เสนอให้ทบทวนภาระงานอย่างสม่ำเสมอ บังคับใช้มาตรการคุ้มครองชั่วโมงทำงาน สนับสนุนสุขภาพจิต อุดหนุนเงินเดือน และจัดการฝึกอบรม
มีการเปิดเผยข้อมูลการเงินอยู่แล้ว แต่การถกเถียงยังไปไกลกว่านั้น
สำนักงานประกันสุขภาพแห่งชาติเปิดให้ใช้ พอร์ทัลเปิดเผยข้อมูลการเงิน อยู่แล้ว ภายใต้ระเบียบว่าด้วยรายงานการเงินของสถาบันการแพทย์คู่สัญญา สำนักงานเผยแพร่รายงานประจำปีของโรงพยาบาลที่ได้รับเงินชดเชยจากประกันสุขภาพแห่งชาติเกินเกณฑ์ที่กำหนด
พอร์ทัลยังให้ข้อมูลจำนวนเตียง ปริมาณการเบิกค่ารักษาผู้ป่วยนอกและผู้ป่วยใน คะแนนบริการทางการแพทย์ อัตราส่วนเฉลี่ยรายวันระหว่างพยาบาลกับผู้ป่วย และข้อมูลคุณภาพของโรงพยาบาลแต่ละแห่ง ผู้ใช้สามารถค้นหาตามปี ภูมิภาค ประเภทสัญญา และชื่อโรงพยาบาล
ข้อเสนอของหลินต้องการให้มีการเปิดเผยข้อมูลอย่างสม่ำเสมอ เพื่อให้ประเมินต้นทุนการดำเนินงาน ค่าใช้จ่ายด้านบุคลากร และสถานะทางการเงินได้ทั้งในโรงพยาบาลแต่ละประเภทและแต่ละวิทยาเขต การเปรียบเทียบเช่นนี้จะช่วยระบุว่าสถาบันใดต้องการความช่วยเหลือ และควรนำเงินสนับสนุนไปใช้ในด้านใด
แถลงการณ์เรื่องการกำกับดูแลทางการเงิน ของมูลนิธิบันทึกการต่อสู้ในอดีตเพื่อให้สาธารณชนเข้าถึงบัญชีโรงพยาบาล โดยระบุว่าในปี 2001 มีโรงพยาบาลเพียงประมาณ 2.4% ที่เปิดเผยรายงานการตรวจสอบต่อสาธารณะ ภายในปี 2004 โรงพยาบาลไม่แสวงหากำไร 15 แห่งเปิดเผยรายงานการเงินปี 2002 คิดเป็นราว 30% ของทั้งหมด แต่ทั้ง 15 แห่งยังไม่มีแห่งใดเผยแพร่รายงานปี 2003
บันทึกประวัติศาสตร์ฉบับเดียวกันระบุว่ากรมอนามัยเผยแพร่รายงานการเงินปี 2005 ของโรงพยาบาล 16 แห่งในปี 2006 คิดเป็นราว 29% ของโรงพยาบาลไม่แสวงหากำไร นอกจากนี้ยังกล่าวถึงข้อกำหนดการเปิดเผยข้อมูลที่เสนอไว้ แต่ถูกตัดออกระหว่างการเจรจาในสภานิติบัญญัติเมื่อเดือนธันวาคม 2004
ประวัติศาสตร์ดังกล่าวยังกล่าวถึงตลาดโรงพยาบาลที่มีการกระจุกตัวมากขึ้น มูลนิธิบันทึกว่าจำนวนโรงพยาบาลลดลง 30% ในช่วงทศวรรษที่ศึกษา โดยมีโรงพยาบาลเอกชนปิดตัวราว 167 แห่ง ขณะที่จำนวนโรงพยาบาลที่บริษัทดำเนินงานเพิ่มจาก 24 เป็น 50 แห่ง พอร์ทัลเปิดเผยข้อมูลที่ใช้อยู่ในปัจจุบันถือเป็นพัฒนาการระยะหลังของการเข้าถึงข้อมูลทางการเงินของสาธารณะ
ภารกิจสาธารณะมีต้นทุนที่วัดได้มานานหลายปี
การศึกษาโดยไหล่ ซินอี ในเดือนสิงหาคม 2015 จาก สภานิติบัญญัติ ตรวจสอบสถาบันการแพทย์ในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข 26 แห่ง จากตัวเลขระหว่างปี 2012 ถึง 2015 รายได้จากการดำเนินงานอยู่ระหว่างประมาณ 24,960 ล้านถึง 27,340 ล้านดอลลาร์ไต้หวันใหม่
เมื่อตัดเงินอุดหนุนจากงบประมาณรัฐบาลออก สถาบันเหล่านี้ขาดดุลประจำปีราว 2,440 ล้านถึง 2,740 ล้านดอลลาร์ไต้หวันใหม่ การศึกษาใช้บัญชีที่ผ่านการตรวจสอบสำหรับปี 2012 และ 2013 บัญชีที่สถาบันจัดทำสำหรับปี 2014 และงบประมาณที่เสนอสำหรับปี 2015
การศึกษาเชื่อมโยงโรงพยาบาลเหล่านี้กับบริการในพื้นที่ห่างไกลและบนเกาะ การดูแลชุมชนสำหรับผู้มีภาวะสมองเสื่อมหรือความพิการ การรักษากลุ่มเปราะบาง การควบคุมโรคติดเชื้อ และการดูแลจิตเวช นอกจากนี้ยังบันทึกว่าอัตราตำแหน่งแพทย์ว่างเกิน 20% ในเดือนสิงหาคม 2014
คำอธิบายบทบาทของโรงพยาบาลในรายงานเป็นแนวทางให้กับการถกเถียงในปัจจุบันเรื่องการแบ่งความรับผิดชอบ โรงพยาบาลระดับภูมิภาคควรมุ่งเน้นการดูแลผู้ป่วยเฉียบพลันและวิกฤต โดยมีการดูแลผู้สูงอายุและการดูแลระยะยาวเป็นบริการสนับสนุน ส่วนโรงพยาบาลระดับอำเภอควรให้น้ำหนักกับการดูแลผู้สูงอายุและการดูแลระยะยาวมากขึ้น โดยอาศัยความร่วมมือระหว่างสถาบัน
รายงานประเมินระบบสุขภาพปี 2024 ระบุข้อจำกัดทางการเงินอีกประการหนึ่ง ได้แก่ งบประมาณรวมของประกันสุขภาพแห่งชาติ ซึ่งจำกัดการใช้จ่ายทั้งหมด งบประมาณเช่นนี้ช่วยควบคุมต้นทุน แต่รายงานระบุว่าเงินทุนที่กำหนดตายตัวอาจจำกัดความสามารถในการตอบสนองต่อความต้องการที่เปลี่ยนไปและการลงทุนด้านบุคลากรหรือเทคโนโลยี อีกทั้งอาจส่งเสริมปริมาณบริการมากกว่าคุณภาพ
การวางแผนระดับภูมิภาคต้องเชื่อมโยงเงินทุนกับการเข้าถึงบริการ
ไต้หวันดำเนินแผนเครือข่ายการแพทย์มาตั้งแต่ปี 1986 โดยแบ่งประเทศออกเป็นพื้นที่เพื่อวางแผนด้านสถานพยาบาล บุคลากร และบริการ การประเมินงบประมาณปี 2020 โดย ศูนย์งบประมาณของสภานิติบัญญัติ พบว่าความเหลื่อมล้ำทางภูมิศาสตร์ยังคงมีอยู่มาก แม้ดำเนินแผนมานานกว่า 3 ทศวรรษ
จากตัวเลขเดือนมกราคม 2020 การประเมินระบุว่าทั่วประเทศมีแพทย์ 21.06 คนต่อประชากร 10,000 คน เทียบกับ 6.83 คนในตำบลบนภูเขาที่มีชนพื้นเมือง 9.43 คนบนเกาะนอกชายฝั่ง และ 3.81 คนในพื้นที่ห่างไกลมาก ตัวเลขสุดท้ายคิดเป็นราว 18% ของค่าเฉลี่ยทั่วประเทศ
การประเมินยังพบว่าตำบลบนภูเขาที่มีชนพื้นเมือง 30 แห่งไม่มีโรงพยาบาลในข้อมูลสถาบันที่ตรวจสอบ รายชื่อโรงพยาบาลฉุกเฉินในเดือนสิงหาคม 2020 ไม่พบโรงพยาบาลที่มีระดับความสามารถด้านฉุกเฉินสูงสุดในมณฑลเหลียนเจียง จินเหมิน เผิงหู หรือนันทู งบประมาณปี 2021 ที่เสนอจัดสรรเงิน 732.05 ล้านดอลลาร์ไต้หวันใหม่ให้โครงการเครือข่ายการแพทย์ของกระทรวงและหน่วยงานในสังกัด
รายงานประเมินระบบสุขภาพปี 2024 เพิ่มข้อมูลความเหลื่อมล้ำทางภูมิศาสตร์อีกประการหนึ่ง โดยอายุขัยในปี 2022 อยู่ที่ 76.46 ปีในมณฑลไถตง และ 83.75 ปีในไทเป ต่างกัน 7.29 ปี รายงานเสนอให้แก้ปัญหาการกระจายบุคลากรทางการแพทย์ที่ไม่สม่ำเสมอ ด้วยการคุ้มครองค่าตอบแทนอย่างต่อเนื่องและปรับปรุงสภาพการทำงานในพื้นที่ห่างไกล
เหตุการณ์สำคัญหลายช่วงแสดงให้เห็นว่าข้อเสนอในปัจจุบันเชื่อมโยงกับการถกเถียงด้านนโยบายที่ดำเนินมายาวนานอย่างไร:
- 1986: ไต้หวันเริ่มดำเนินแผนเครือข่ายการแพทย์
- สิงหาคม 2015: การศึกษาของฝ่ายนิติบัญญัติบันทึกการขาดดุลทางการเงินของโรงพยาบาลในสังกัดกระทรวงก่อนรับเงินอุดหนุน และภารกิจบริการสาธารณะของโรงพยาบาลเหล่านั้น
- ตุลาคม 2020: การประเมินงบประมาณระบุว่ายังมีช่องว่างด้านศักยภาพบริการทางการแพทย์ในพื้นที่ห่างไกลและบนเกาะ
- 2024: การประเมินระบบสุขภาพเสนอให้เพิ่มการลงทุนด้านบุคลากรและทบทวนภาระงานอย่างสม่ำเสมอ
- พฤศจิกายน 2026: การถกเถียงมุ่งเน้นความยืดหยุ่นในการจ่ายโบนัส ทางเลือกเรื่องอายุเกษียณ และการจัดสรรทรัพยากรในภาพรวม
- ก่อนสิ้นปี 2026: กระทรวงคาดว่าจะจัดทำร่างแก้ไขหลักเกณฑ์โบนัสให้เสร็จและเสนอเพื่อขออนุมัติจากฝ่ายบริหาร
ข้อเสนอของหลินรวบรวมประเด็นเหล่านี้เข้าด้วยกัน ได้แก่ ประเมินการเปลี่ยนแปลงของประชากรและความต้องการทางการแพทย์ในแต่ละภูมิภาคใหม่ กำหนดบทบาทที่เกื้อหนุนกันระหว่างโรงพยาบาลรัฐและเอกชน และจัดสรรเงินทุนให้สอดคล้องกับความรับผิดชอบเหล่านั้น สำหรับผู้ป่วยและบุคลากร เป้าหมายในทางปฏิบัติคือเครือข่ายโรงพยาบาลที่รักษาบริการจำเป็นไว้ได้ โดยไม่ต้องพึ่งพากำลังแรงงานที่อ่อนล้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ประเด็นสำคัญ
- โรงพยาบาลรัฐ 82 แห่งของไต้หวันมีเตียง 45,150 เตียง ณ สิ้นปี 2025 คิดเป็นราวหนึ่งในสามของเตียงโรงพยาบาลทั้งหมด
- กระทรวงสาธารณสุขวางแผนจัดทำข้อเสนอปรับหลักเกณฑ์โบนัสของโรงพยาบาลรัฐให้เสร็จก่อนสิ้นปี 2026
- ข้อเสนอปรับอายุเกษียณจะเพิ่มอายุเกษียณภาคบังคับของพยาบาลที่เข้าเกณฑ์จาก 60 ปีเป็น 64 ปี โดยยังคงสิทธิเกษียณโดยสมัครใจเมื่ออายุ 55 ปี
- ผู้แทนพยาบาลระบุว่าค่าตอบแทน ภาระงาน อัตรากำลัง และการสนับสนุนในที่ทำงานเป็นปัจจัยสำคัญต่อการรักษาบุคลากร
- มีการเผยแพร่รายงานการเงินผ่านสำนักงานประกันสุขภาพแห่งชาติอยู่แล้ว ขณะที่ผู้สนับสนุนการปฏิรูปต้องการให้เปรียบเทียบข้อมูลระหว่างสถาบันและวิทยาเขตได้อย่างสม่ำเสมอ
- มูลนิธิปฏิรูประบบสาธารณสุขไต้หวันต้องการให้การวางแผนระดับภูมิภาคและเงินทุนสะท้อนทั้งภารกิจสาธารณะและผลการเงินของโรงพยาบาล






