กล่องอุปกรณ์ตกปลาช่วยให้ทีมกู้ภัยพบตัววิลเลียม
กล่องอุปกรณ์ตกปลาที่พบเห็นจากเฮลิคอปเตอร์ตำรวจช่วยยุติการค้นหาวิลเลียม วัย 17 ปี ซึ่งหายตัวไปใกล้วัลฮัลลาอีสต์ ในรัฐวิกตอเรีย เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน หลังเจ้าหน้าที่กู้ภัยเข้าไปตรวจดูใกล้ ๆ ก็พบเขาหลับอยู่บนโขดหินริมลำธาร มีอาการผิวไหม้แดดและอ่อนเพลีย โดยใช้ผ้าขนหนูคลุมตัว
สารบัญ
- กล่องอุปกรณ์ตกปลาช่วยให้ทีมกู้ภัยพบตัววิลเลียม
- การเดินกลับไปเอาอุปกรณ์ระยะสั้น ๆ กลับกลายเป็นเรื่องผิดพลาด
- ผ้าขนหนูสองผืน น้ำจากลำธาร และมันฝรั่งทอดหนึ่งถุง
- เพลงที่คุ้นเคยช่วยให้เขาผ่านค่ำคืนไปได้
- เหตุใดการค้นหาจึงต้องใช้คนจำนวนมาก
- ช่องว่างในแนวไม้ที่ทำให้การช่วยเหลือเป็นไปได้
- โล่งใจที่คาววาร์ ก่อนเข้ารับการรักษาเร่งด่วนในโรงพยาบาล
- ผู้เชี่ยวชาญด้านการค้นหาชื่นชมการตัดสินใจหยุดอยู่กับที่
- กลับบ้านแล้ว พร้อมคิดถึงการเล่นฟุตบอล
- ประเด็นสำคัญ
วิลเลียมประทังชีวิตด้วยมันฝรั่งทอดรสไก่หนึ่งถุงขนาดครอบครัวและน้ำจากลำธาร เขาไม่มีโทรศัพท์มือถือ หลังหลงทางและพลัดตกลงไปในภูมิประเทศสูงชัน เขาใช้เวลาช่วงวันท้าย ๆ รออยู่กับที่ พร้อมร้องเพลง Take Me Home, Country Roads ของจอห์น เดนเวอร์ เพื่อปลอบใจตัวเอง
หน่วยบินทางอากาศของตำรวจรัฐวิกตอเรียพบเขาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ห่างจากจุดที่มีผู้พบเห็นเขาครั้งสุดท้ายราว 2 กิโลเมตร เจ้าหน้าที่การบินโรยตัวลงจากเฮลิคอปเตอร์และใช้รอกดึงเขาขึ้นสู่ที่ปลอดภัย เนื่องจากบริเวณลำธารลาดชันเกินกว่าจะค้นหาด้วยการเดินเท้า
เอลิซาเบธ บาร์คลีย์ มารดาของเขา อยู่ที่ศูนย์บัญชาการค้นหาในคาววาร์ เมื่อเฮลิคอปเตอร์พาเขากลับมา การได้พบหน้ากันอีกครั้งยุติความไม่แน่นอนที่ยืดเยื้อมาหลายวันสำหรับครอบครัว และปฏิบัติการที่มีทั้งผู้เชี่ยวชาญจากตำรวจ หน่วยฉุกเฉิน และอาสาสมัครเข้าร่วม
ต่อมาวิลเลียมต้องเข้ารับการดูแลในหอผู้ป่วยหนักและการประเมินจากแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ เนื่องจากภาวะขาดน้ำและปัญหาสุขภาพอื่น ๆ หลังจากนั้นเขาได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลและกลับไปยังหุบเขาลาโทรบ โดยหวังว่าจะกลับไปเล่นฟุตบอลได้อีกครั้งหลังทำกายภาพบำบัดและฝึกซ้อมเบา ๆ
เจสัน เบนโบว์ ผู้ตรวจการรักษาการของตำรวจรัฐวิกตอเรีย กล่าวถึงอุปกรณ์ตกปลาชิ้นเล็ก ๆ ที่ช่วยให้ทีมสังเกตเห็นตำแหน่งของวิลเลียมว่า:
บางทีกล่องอุปกรณ์ตกปลาที่เขาพกไปอาจช่วยชีวิตเขาไว้
การเดินกลับไปเอาอุปกรณ์ระยะสั้น ๆ กลับกลายเป็นเรื่องผิดพลาด
เอลิซาเบธไปส่งวิลเลียมและวัยรุ่นอีกคนใกล้ถนนสโตนีครีก เพื่อไปตั้งแคมป์ช่วงสุดสัปดาห์ ตำรวจระบุว่ามีผู้พบเห็นวิลเลียมครั้งสุดท้ายใกล้เส้นทาง T2 ระหว่างคาววาร์กับวัลฮัลลา เมื่อเวลาประมาณ 16.00 น. วันที่ 6 พฤศจิกายน
วิลเลียมเดินกลับไปยังจุดที่ถูกส่งลงเพื่อไปเอาอุปกรณ์ตั้งแคมป์เพิ่มเติม แต่ไม่กลับมา ตำรวจระบุว่าเพื่อนร่วมทริปตั้งแคมป์ของเขาเป็นน้องชายต่างบิดา ขณะที่รายงานอื่นระบุว่าเป็นเพื่อน เพื่อนร่วมทริปออกค้นหาบริเวณใกล้เคียง ก่อนแจ้งเหตุโดยได้รับความช่วยเหลือจากผู้ขับขี่รถยนต์ที่ผ่านไปมา
นี่เป็นทริปตั้งแคมป์ด้วยตัวเองครั้งแรกของวิลเลียม และเขาไม่คุ้นเคยกับป่าโดยรอบ เขาสวมกางเกงขาสั้นกับรองเท้าบูตทำงาน ไม่มีโทรศัพท์หรือเสบียงอาหารและน้ำหลักติดตัว ตำรวจระบุในตอนแรกว่ากล่องอุปกรณ์ตกปลา หมอน และโต๊ะพับเป็นของที่หายไป และพยายามตรวจสอบว่าเขาไปถึงอุปกรณ์เหล่านั้นหรือไม่
เจ้าหน้าที่สืบสวนเชื่อว่าเขาสับสนและหลงทางจนหาทางกลับไม่เจอ ต่อมาเอลิซาเบธกล่าวว่าเขาเลี้ยวผิดทาง ขดตัวอยู่ใต้พุ่มไม้เมื่อฟ้ามืด และเริ่มพยายามหาทางกลับไปยังจุดตั้งแคมป์อีกครั้งในวันถัดมา
ขั้นตอนหลักของการค้นหาและช่วยเหลือมีดังนี้:
- 6 พฤศจิกายน: วิลเลียมหายตัวไประหว่างไปเก็บอุปกรณ์ใกล้ถนนสโตนีครีก
- ระหว่างการค้นหา: ตำรวจตั้งศูนย์บัญชาการในคาววาร์ และขอข้อมูลจากผู้ขับขี่รถยนต์ ผู้ตั้งแคมป์ นักล่าสัตว์ และเจ้าของที่ดิน
- วันก่อนการช่วยเหลือ: นักประดาน้ำค้นหาแหล่งน้ำใกล้เคียง ขณะที่ทีมต่าง ๆ ยังคงตรวจสอบพื้นที่ภูมิประเทศเข้าถึงยาก
- 12 พฤศจิกายน: เฮลิคอปเตอร์ตำรวจพบวิลเลียมริมลำธารและพาเขากลับไปยังคาววาร์
- หลังการช่วยเหลือ: เขาได้รับการรักษาที่โรงพยาบาลลาโทรบ รีเจียนัล และโรงพยาบาลเดอะอัลเฟรดในเมลเบิร์น ก่อนกลับบ้าน
ผ้าขนหนูสองผืน น้ำจากลำธาร และมันฝรั่งทอดหนึ่งถุง
เสบียงที่วิลเลียมมีแทบไม่ช่วยป้องกันสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลง ความร้อนในตอนกลางวันทำให้ผิวไหม้แดด ขณะที่ฝนและอุณหภูมิยามค่ำคืนซึ่งมีรายงานว่าลดลงใกล้ 3 องศาเซลเซียส ทำให้การรักษาความอบอุ่นเป็นเรื่องยาก เขาใช้ผ้าขนหนูสองผืนเป็นผ้าห่ม และมีหมอนติดตัว
เอลิซาเบธกล่าวว่ามันฝรั่งทอดรสไก่ถุงขนาดครอบครัวอยู่กับเขาได้นานสองวัน ต่อมาวิลเลียมเล่าว่าเขาแบ่งกินประมาณชั่วโมงละห้าชิ้น ขณะที่คำบอกเล่าอื่นระบุว่าเขาทยอยกินตลอดหลายวัน เมื่อมันฝรั่งทอดหมดถุง เขาก็ไม่มีอาหารเหลืออีก
ลำธารทำให้เขามีน้ำดื่ม แม้ตอนพบตัวเขาจะมีภาวะขาดน้ำอย่างรุนแรง การเผชิญเหตุของเขามีทั้งการตากแดดและหนาว รวมถึงการใช้แรงเดินฝ่าป่าหินสูงชันก่อนจะหยุดพัก
ในที่สุดวิลเลียมพลัดตกลงไปในหุบลำธารที่ลาดชันและได้รับบาดเจ็บที่ขา เบนโบว์ระบุว่าเขาติดอยู่ในพื้นที่ดังกล่าวในวันที่สี่ ทำให้ต้องรออีกสองวันสุดท้าย ส่วนคำบอกเล่าของเอลิซาเบธระบุว่าเขาพลัดตกหลังกลับมาเดินต่อจากคืนแรกที่อยู่กลางแจ้ง
ตำรวจพบเขาในสภาพเดินไม่ได้ มีบาดแผลที่ขาและผิวไหม้แดดอย่างมากบริเวณใบหน้าและลำตัวส่วนบน ผ้าขนหนู หมอน และตำแหน่งที่เขาอยู่ริมลำธารกลายเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยให้เขาทนรอจนกว่าความช่วยเหลือจะมาถึง
เพลงที่คุ้นเคยช่วยให้เขาผ่านค่ำคืนไปได้
วิลเลียมเล่าว่าความโดดเดี่ยวเป็นหนึ่งในสิ่งที่ยากที่สุดของการหลงป่า เมื่อไม่มีคนคุ้นเคยอยู่ใกล้ ๆ และไม่แน่ใจว่าจะมีคนมาช่วยหรือไม่ เขาจึงร้องเพลงที่รู้จักมาตั้งแต่วัยเด็ก
หลังได้รับการช่วยเหลือ วิลเลียมอธิบายว่าทำไมเขาจึงร้องเพลง Take Me Home, Country Roads ของจอห์น เดนเวอร์ซ้ำ ๆ:
เป็นเพลงวัยเด็กที่ผมชอบ มันช่วยปลอบใจผมได้มาก
ต่อมาเขาพูดถึงความเหงาและความกลัวเมื่อต้องใช้เวลาคืนแล้วคืนเล่าอยู่กลางแจ้ง ในคืนหนึ่งที่หนาวเป็นพิเศษ หลังอาหารหมด เขากลัวว่าอาจไม่รอดชีวิต
วิลเลียมเล่าถึงประสบการณ์ดังกล่าวหลังกลับบ้านว่า:
คืนนั้นน่ากลัวมาก แต่โชคดีที่ผมผ่านมันมาได้และตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดไป
เบนโบว์กล่าวหลังการช่วยเหลือว่าวิลเลียมไม่รู้ว่ามีคนกำลังค้นหาเขา ต่อมาวิลเลียมเล่าว่าเขาคอยฟังเสียงเฮลิคอปเตอร์และเสียงคนตะโกนเรียกอยู่ไกล ๆ ตลอดช่วงเวลาที่เผชิญเหตุ เขาไม่แน่ใจว่าจะมีใครมาถึงตัวหรือไม่
เมื่ออยู่ในโรงพยาบาล มารดาของเขากล่าวว่ารสนิยมด้านดนตรีของเขาเปลี่ยนไป เขาร้องเพลงของ AC/DC จากเตียง ซึ่งเป็นสัญญาณที่น่ายินดีว่าเรี่ยวแรงกำลังกลับคืนมาหลังจากอยู่ตามลำพังมาหลายวัน
เหตุใดการค้นหาจึงต้องใช้คนจำนวนมาก
เจ้าหน้าที่และอาสาสมัครมากกว่า 100 คนเข้าร่วมปฏิบัติการ โดยในบางวันมีอาสาสมัครค้นหามากกว่า 80 คน ทีมค้นหาของหน่วยบริการฉุกเฉินรัฐ (SES) ปฏิบัติงานรวม 120 กะตลอดหกวัน ตัวเลขดังกล่าวสะท้อนการทำงานซ้ำหลายรอบของทีมงาน ไม่ใช่จำนวนบุคคล
ตำรวจรัฐวิกตอเรียส่งหน่วยค้นหาและกู้ภัย หน่วยสุนัขตำรวจ หน่วยม้า หน่วยตอบสนองเหตุด้านความสงบเรียบร้อย และหน่วยบุคคลสูญหายเข้าร่วม เฮลิคอปเตอร์ โดรน และนักประดาน้ำสนับสนุนการค้นหา พร้อมกับอาสาสมัครในชุมชนและองค์กรค้นหาผู้เชี่ยวชาญ
เจ้าหน้าที่สืบสวนยังพยายามเรียบเรียงเส้นทางการเคลื่อนไหวของวิลเลียม ผู้โดยสารในรถขับเคลื่อนสี่ล้อสีขาวซึ่งเคยช่วยเพื่อนร่วมทริปของเขา ได้ให้ข้อมูลกับตำรวจและช่วยปรับลำดับเหตุการณ์ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น การพบกล้องล่าสัตว์ทำให้ตำรวจเรียกร้องข้อมูลจากนักล่าสัตว์ ผู้ตั้งแคมป์ และเจ้าของที่ดิน
หน่วยบุคคลสูญหายเข้าร่วมการค้นหา ขณะที่ตำรวจตรวจสอบความเป็นไปได้ทั้งหมด ในเวลานั้นเจ้าหน้าที่กล่าวว่ายังไม่มีหลักฐานบ่งชี้ว่ามีการกระทำผิดทางอาญา
ทรัพยากรในช่วงแรกมีจำกัดเนื่องจากมีการค้นหาจอฟฟรีย์ ชายวัย 76 ปี ในพื้นที่เดียวกัน ซึ่งพบร่างในวัลฮัลลาเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน เบนโบว์กล่าวว่าต่อมาเจ้าหน้าที่ถูกจัดสรรให้เข้าร่วมการค้นหาวิลเลียม
มอรีน รัสเซลล์ รองผู้บัญชาการจัดการเหตุการณ์ของ SES กล่าวถึงแรงกดดันที่ทีมงานต้องตรวจสอบป่าอย่างละเอียดและไม่ให้พลาดสิ่งใด งานค้นหายังคงดำเนินต่อไปเมื่อขยายพื้นที่ไปยังภูมิประเทศที่ยากต่อการสัญจร แม้แต่สำหรับทีมที่ผ่านการฝึกมาแล้ว
ช่องว่างในแนวไม้ที่ทำให้การช่วยเหลือเป็นไปได้
จุดเปลี่ยนของทีมเฮลิคอปเตอร์เกิดขึ้นเมื่อมีวัตถุผิดสังเกตดึงดูดความสนใจ ตำรวจกล่าวว่ากล่องอุปกรณ์ตกปลาทำให้ทีมมุ่งไปยังลำธาร และเมื่อเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็พบวิลเลียมนอนอยู่ใต้ผ้าขนหนู
เอ็มมา ควิก ตำรวจอาวุโสแห่งตำรวจรัฐวิกตอเรีย ซึ่งอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ เล่าถึงตอนที่เห็นเขาขยับตัวว่า:
ฉันไม่คิดว่าพวกเราคนไหนบนเครื่องจะเชื่อได้จริง ๆ ว่าเป็นเขา แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมา พวกเราก็แบบว่า 'พระเจ้า เขายังมีชีวิตอยู่ เราพบตัวเขาแล้ว'
วิลเลียมโบกมือและแสดงความดีใจขณะเฮลิคอปเตอร์บินวน ต่อมาเขากล่าวว่าเขาใช้พลังที่เหลืออยู่ไปมากกับการชูกำปั้นและตอบสนองต่อการที่ทีมพบตัว
เดฟ ไวลี นักบินอธิบายว่าเรือนยอดไม้หนาทึบทำให้การค้นหายากเป็นพิเศษ ในหลายจุด ทีมงานมองไม่เห็นพื้นป่าจากด้านบน ตำแหน่งของวิลเลียมในบริเวณลำธารที่มีพื้นที่เปิดโล่งมากกว่าเป็นปัจจัยสำคัญ
ไวลีอธิบายว่าเฮลิคอปเตอร์อาจบินผ่านเขาไปได้ง่ายเพียงใด:
ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในพื้นที่เปิดโล่งแบบนั้น เราอาจบินผ่านไปโดยไม่เห็นเขาเลยก็ได้
เจ้าหน้าที่การบินใช้รอกนำตัววิลเลียมขึ้นจากพื้นที่ พร้อมข้าวของซึ่งรวมถึงหมอนและกล่องอาหารกลางวันของทีมเมลเบิร์น วิกเซนส์ จากนั้นเฮลิคอปเตอร์พาเขาไปยังคาววาร์ ซึ่งเบนโบว์แจ้งเอลิซาเบธว่าลูกชายจะมาถึงภายในไม่กี่นาที
โล่งใจที่คาววาร์ ก่อนเข้ารับการรักษาเร่งด่วนในโรงพยาบาล
เอลิซาเบธเดินเข้าไปหาเฮลิคอปเตอร์พร้อมอ้าแขนรับ วิลเลียมยิ้ม และทั้งสองสวมกอดกันขณะที่ตำรวจเฝ้าดู ต่อมาเธอกล่าวว่าคำพูดของเขาที่ว่า "ผมรักแม่นะ" ทำให้ใจเธออ่อนยวบ
เอลิซาเบธบอกผู้สื่อข่าวว่าเธอรู้สึกอย่างไรหลังได้พบกันอีกครั้ง:
ฉันดีใจจนแทบลอย เขายังมีชีวิตอยู่
ความโล่งใจของเธอยังมาพร้อมมุกตลกที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวการช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว เธอกล่าวว่าเขาถูกกักบริเวณตลอดชีวิตและจะไม่ได้ออกจากบ้านอีก
เบื้องต้นวิลเลียมถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลลาโทรบ รีเจียนัล ในเมืองทรารัลกอน เขาหิวและขออาหารจากแมคโดนัลด์ โดยมารดานำอาหารซึ่งประกอบด้วยเบอร์เกอร์ควอเตอร์พาวเดอร์ ชีสเบอร์เกอร์ และนักเก็ตไก่มาให้
การรักษาของเขาซับซ้อนขึ้นในช่วงกลางคืน เมื่อความดันโลหิตลดลงจากภาวะขาดน้ำ จึงต้องเข้ารับการดูแลในหอผู้ป่วยหนัก ดอน แมคเร ผู้บริหารสูงสุดของโรงพยาบาลลาโทรบ รีเจียนัล กล่าวว่าอาการของวิลเลียมคงที่ และจะย้ายเขาไปยังโรงพยาบาลเดอะอัลเฟรดเพื่อตรวจเพิ่มเติมและรับการประเมินจากผู้เชี่ยวชาญ
ข้อมูลเกี่ยวกับการพักฟื้นที่เปิดเผยในเวลาต่อมาระบุว่า แพทย์พบอากาศในช่องอกและตรวจสอบความเป็นไปได้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บที่หลอดอาหาร ซึ่งเป็นท่อที่ลำเลียงอาหารไปยังกระเพาะอาหาร ก่อนหน้านี้มีรายงานกล่าวถึงความเป็นไปได้ที่หลอดลมมีปัญหา แต่ไม่มีการเปิดเผยการวินิจฉัยขั้นสุดท้าย
แพทย์จำกัดการกินและดื่มของเขาไว้ชั่วคราวระหว่างประเมินอาการ เอลิซาเบธกล่าวว่าเขายังคงพูดคุยเก่ง แม้จะผิดหวังที่อดดื่มกาแฟยามเช้าและอดอาหารเช้าจากแมคโดนัลด์อีกมื้อ ต่อมาเขาได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลเดอะอัลเฟรดในเย็นวันจันทร์ และไปเยี่ยมสโมสรฟุตบอลของเขาในวันถัดมา
ผู้เชี่ยวชาญด้านการค้นหาชื่นชมการตัดสินใจหยุดอยู่กับที่
ซิมิน งัน ผู้ประสานงานร่วมของหน่วยค้นหาและกู้ภัยในป่ารัฐวิกตอเรีย ชื่นชมการตัดสินใจของวิลเลียมที่พยายามรักษาความอบอุ่น ดื่มน้ำ และรู้จักขีดจำกัดของตนเองในภูมิประเทศที่ไม่คุ้นเคย
งันกล่าวว่าการกระทำของเขาใช้ทรัพยากรเพียงไม่กี่อย่างที่มีได้อย่างเหมาะสม:
เมื่อคำนึงถึงประสบการณ์ในป่าที่เขามี เขาทำสิ่งที่เหมาะสมและดีที่สุดแล้ว
กอร์ดอน เดดแมน ครูฝึกอาวุโสจากบุชคราฟต์ เซอร์ไววัล ออสเตรเลีย อธิบายว่าคนที่เดินฝ่าป่าทึบไปเรื่อย ๆ จะทำให้หน่วยกู้ภัยค้นหาตัวยากขึ้น การอยู่กับที่ช่วยลดโอกาสที่วิลเลียมจะเดินห่างออกไปจากพื้นที่ค้นหา ขณะที่ช่องโล่งใกล้ลำธารช่วยให้มองเห็นเขาจากด้านบนได้ชัดขึ้น
การรอดชีวิตของวิลเลียมเกิดจากหลายปัจจัยที่มาบรรจบกัน ทั้งการตัดสินใจของเขาเอง การเข้าถึงน้ำ ตำแหน่งที่มองเห็นได้ กล่องอุปกรณ์ตกปลา และการค้นหาอย่างต่อเนื่อง อาการบาดเจ็บและภาวะขาดน้ำที่ต้องรักษาในโรงพยาบาลสะท้อนให้เห็นว่าหกวันดังกล่าวหนักหนาสาหัสต่อร่างกายเพียงใด
เบนโบว์กล่าวว่าการช่วยเหลือครั้งนี้เป็นผลลัพธ์ที่สร้างความสะเทือนใจให้กับเจ้าหน้าที่ รัสเซลล์กล่าวว่าทีม SES เข้าใจถึงผลลัพธ์อย่างเต็มที่เมื่อเฮลิคอปเตอร์ลงจอดและเอลิซาเบธได้รับการพาไปหาลูกชาย
กลับบ้านแล้ว พร้อมคิดถึงการเล่นฟุตบอล
หลังออกจากโรงพยาบาล วิลเลียมกลับไปพบคนคุ้นเคยที่สโมสรฟุตบอลและเน็ตบอลมอร์เวลล์อีสต์ เขาวางแผนทำกายภาพบำบัดและค่อย ๆ กลับไปฝึกซ้อม โดยยังไม่มีการประกาศวันแน่นอนว่าจะกลับลงเล่นได้เมื่อใด
ฟุตบอลยังคงเป็นกำลังใจระหว่างพักฟื้น ดาร์ซี มัวร์ กัปตันทีมคอลลิงวูด ส่งข้อความวิดีโอถึงเขาในโรงพยาบาล ซึ่งเอลิซาเบธกล่าวว่าทำให้เขาซาบซึ้งจนร้องไห้
จูด ฮาวเวลล์ วัย 16 ปี เพื่อนสนิทของเขาเล่าว่ากลัวมากว่าจะไม่ได้พบวิลเลียมอีก ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันผ่านการเล่นฟุตบอล และจูดกล่าวถึงนิสัยของวิลเลียมที่คอยทำให้คนอื่นรู้สึกว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม
วิลเลียมซึ่งเป็นออทิสติก ยังให้กำลังใจเยาวชนผู้พิการขณะพูดถึงความหวังที่จะกลับไปเล่นกีฬาอีกครั้งว่า:
คุณเป็นแชมป์ได้ เป็นนักสู้ได้ คุณปีนภูเขาและทำอะไรก็ได้ที่อยากทำแม้เป็นออทิสติก มันไม่ได้หยุดคุณไว้
เอลิซาเบธกล่าวว่าประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้เธอระมัดระวังมากขึ้นในการให้เขาใช้ชีวิตอย่างเป็นอิสระ สำหรับวิลเลียม การได้กลับมายังหุบเขาลาโทรบหมายถึงการกลับไปหาผู้คนและสถานที่ที่เขารัก หลังผ่านช่วงเวลาหลายวันที่บ้านดูห่างไกลเหลือเกิน
ประเด็นสำคัญ
- วิลเลียม วัย 17 ปี หายตัวไปใกล้วัลฮัลลาอีสต์เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน และถูกพบว่ายังมีชีวิตอยู่เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน
- เขาประทังชีวิตด้วยมันฝรั่งทอดรสไก่หนึ่งถุง น้ำจากลำธาร ผ้าขนหนู และหมอน
- กล่องอุปกรณ์ตกปลาช่วยให้ทีมเฮลิคอปเตอร์ตำรวจพบเขาริมลำธารในพื้นที่ลาดชัน
- เจ้าหน้าที่และอาสาสมัครมากกว่า 100 คนสนับสนุนการค้นหา โดยทีม SES ปฏิบัติงานรวม 120 กะ
- เขาต้องรับการรักษาในโรงพยาบาลจากภาวะขาดน้ำ ความดันโลหิตต่ำ ผิวไหม้แดด และปัญหาสุขภาพอื่น ๆ
- วิลเลียมกลับบ้านแล้ว และหวังว่าจะกลับไปเล่นฟุตบอลได้หลังการฟื้นฟูร่างกาย






