จากเตียง 8 เตียงสู่การวิจัยมาลาเรียระดับโลก: 35 ปีของ OUCRU ในเวียดนาม

ใช้เวลาอ่าน 11 นาที
From Eight Beds to Global Malaria Research: OUCRU's 35 Years in Vietnam

วอร์ดเล็ก ๆ ที่ช่วยพลิกโฉมการรักษามาลาเรีย

ในเดือนมกราคม 1991 แพทย์ 6 คนเริ่มศึกษามาลาเรียชนิดรุนแรงในวอร์ดโรคเรื้อนเดิมที่โรงพยาบาลโรคเขตร้อนในนครโฮจิมินห์ หน่วยวิจัยมีเตียง 8 เตียง ผู้ป่วยมาลาเรียชนิดรุนแรงที่โรงพยาบาลเสียชีวิตราว 40% ทำให้คำถามพื้นฐานด้านการรักษากลายเป็นเรื่องเร่งด่วนว่า ยารุ่นใหม่จะช่วยรักษาชีวิตผู้ป่วยได้มากขึ้นหรือไม่

สารบัญ
  1. วอร์ดเล็ก ๆ ที่ช่วยพลิกโฉมการรักษามาลาเรีย
  2. ความร่วมมือเริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร?
  3. การทดลองมาลาเรียพบอะไรบ้าง?
  4. เหตุใดอัตราการรอดชีวิตจึงดีขึ้นมากกว่าผลจากยาเพียงชนิดเดียว
  5. การดื้อยาเปลี่ยนโจทย์การวิจัย
  6. เหตุใดจึงติดตามผู้ป่วยนาน 42 วัน
  7. จากการดัดแปลงอุปกรณ์ตรวจไทฟอยด์สู่การศึกษาการติดเชื้อในสมอง
  8. โควิด-19 ทดสอบการทำงานร่วมกันของโรงพยาบาลและห้องปฏิบัติการ
  9. การติดตามไข้เลือดออกด้วยอุปกรณ์สวมใส่และคนรุ่นใหม่
  10. ประเด็นสำคัญ

ภายในปี 2000 อัตราการเสียชีวิตลดลงเหลือประมาณ 10% ควบคู่ไปกับการนำยากลุ่มอาร์เทมิซินินมาใช้และการดูแลผู้ป่วยวิกฤตที่ดีขึ้น หน่วยวิจัยคลินิกมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด (OUCRU) เติบโตเป็นเครือข่ายที่มีบุคลากรมากกว่า 700 คนในนครโฮจิมินห์ ฮานอย เนปาล และอินโดนีเซีย โดยศึกษาการติดเชื้อตั้งแต่ไข้เลือดออกและบาดทะยัก ไปจนถึงวัณโรคและโควิด-19

โรงพยาบาลโรคเขตร้อนระบุว่าได้จัดงานฉลองครบรอบ 35 ปีความร่วมมือเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2026 ตามแถลงการณ์ครบรอบ; ขณะที่มีรายงานด้วยว่าพิธีจัดขึ้นวันที่ 19 พฤศจิกายน โรงพยาบาลระบุว่า การวิจัยทางคลินิก การฝึกอบรม และการต่อสู้กับการดื้อยาเป็นหัวใจสำคัญของความร่วมมือในระยะต่อไป

เรื่องราวความร่วมมือนี้เชื่อมโยงความท้าทายที่เป็นรูปธรรม 3 ประการ ได้แก่ การค้นหาวิธีรักษาที่ได้ผล การตรวจสอบว่าวิธีเหล่านั้นยังคงได้ผลหรือไม่เมื่อเชื้อโรควิวัฒนาการ และการสร้างทีมในประเทศที่พร้อมตอบโจทย์ทางการแพทย์เร่งด่วนครั้งต่อไป การทดลองรักษามาลาเรียของหน่วยงานนี้ให้หลักฐานที่ละเอียดเป็นพิเศษเกี่ยวกับพัฒนาการดังกล่าว ทั้งผู้ป่วยที่เข้าร่วม ยาที่นำมาเปรียบเทียบ และข้อจำกัดของผลการศึกษาแต่ละชิ้น

ความร่วมมือเริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร?

โรงพยาบาลโรคเขตร้อนและเวลคัมทรัสต์ของอังกฤษลงนามบันทึกความเข้าใจในเดือนธันวาคม 1990 หน่วยวิจัยคลินิกเวลคัมทรัสต์เริ่มดำเนินงานในเดือนมกราคมปีถัดมา โดยมีศาสตราจารย์นิโคลัส ไวต์จากมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด และแพทย์ชาวเวียดนาม เจิ่น ติ่ญ เฮียน กับเหงียน หึว จี เป็นผู้ร่วมก่อตั้ง

บันทึกของโรงพยาบาลระบุว่าช่วงแรกมีเตียง 8 เตียง ขณะที่กาย ทเวตส์ อดีตผู้อำนวยการ OUCRU ย้อนความหลังว่ามี 9 เตียง คำบอกเล่าทั้งสองระบุว่ามีแพทย์ 6 คนในช่วงเริ่มต้นของโครงการ ซึ่งมุ่งศึกษาโรคมาลาเรียชนิดรุนแรงที่เกิดจาก Plasmodium falciparum ปรสิตที่แพร่ผ่านยุงที่มีเชื้อ

ปรสิตมาลาเรียติดเชื้อในเม็ดเลือดแดงและก่อภาวะแทรกซ้อนอันตรายได้ เช่น โคม่า ไตวาย และช็อก โครงการระยะแรกศึกษายาอาร์ทีซูเนตและยาอื่น ๆ ที่สกัดจากอาร์เทมิซินิน โดยมุ่งหาวิธีรักษาที่ออกฤทธิ์เร็วและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นสำหรับผู้ป่วยที่มีอาการวิกฤตแล้ว

โฆษณา

ต่อมาความร่วมมือได้ขยายตัวผ่านหมุดหมายสำคัญหลายประการ:

  • ธันวาคม 1990: โรงพยาบาลและเวลคัมทรัสต์ลงนามข้อตกลงความร่วมมือ
  • มกราคม 1991: หน่วยวิจัยคลินิกเริ่มดำเนินงานในนครโฮจิมินห์
  • พฤศจิกายน 1992: มีการรายงานผลการทดลองอาร์ทีซูเนตครั้งแรกของหน่วยงาน
  • 2003: OUCRU เริ่มดำเนินงานในเนปาล
  • 2006: เครือข่ายขยายไปยังฮานอย
  • 2008: เปิดสถานที่วิจัยในอินโดนีเซีย
  • 17 พฤศจิกายน 2026: โรงพยาบาลบันทึกการจัดงานฉลองความร่วมมือครบรอบ 35 ปี

การทดลองมาลาเรียพบอะไรบ้าง?

การทดลองมาลาเรียแบบสุ่มที่โรงพยาบาลในนครโฮจิมินห์รับผู้ใหญ่เข้าร่วม 370 คน ระหว่างเดือนพฤษภาคม 1996 ถึงเดือนมิถุนายน 2003 โดยเปรียบเทียบการฉีดยาอาร์ทีซูเนตและอาร์ทีมิเทอร์เข้ากล้ามเนื้อ ซึ่งเป็นยาสองชนิดในกลุ่มอาร์เทมิซินิน

นักวิจัยสุ่มแบ่งผู้ป่วยเข้ากลุ่มการรักษา และทั้งผู้ป่วยกับแพทย์ผู้ให้การรักษาต่างไม่ทราบว่าแต่ละคนได้รับยาชนิดใด วิธีนี้ช่วยให้เปรียบเทียบได้อย่างเป็นธรรม โดยลดอิทธิพลจากความคาดหวังต่อการรักษาและการตัดสินใจเลือกผู้ป่วยที่จะได้รับยาแต่ละชนิด

ในผู้ป่วย 186 คนที่ได้รับอาร์ทีซูเนต มีผู้เสียชีวิต 13 คน หรือ 7% ส่วนผู้ป่วย 184 คนที่ได้รับอาร์ทีมิเทอร์ มีผู้เสียชีวิต 24 คน หรือ 13% ความแตกต่างอยู่ที่ 6 จุดเปอร์เซ็นต์ ผลทางสถิติ p=0.052 สูงกว่าเกณฑ์ 0.05 ที่ใช้กันทั่วไปในการประเมินหลักฐานว่ามีความแตกต่างอยู่เล็กน้อย จึงยังไม่อาจสรุปขนาดของประโยชน์ด้านการรอดชีวิตได้อย่างแน่ชัด

เหงียน เอช. ฟู เจิ่น ที. เฮียน นิโคลัส เจ. ไวต์ และผู้เขียนร่วมในการทดลองสรุปผลอย่างระมัดระวังว่า:

อาร์ทีซูเนตชนิดฉีดเข้ากล้ามเนื้ออาจมีประสิทธิภาพเหนือกว่าอาร์ทีมิเทอร์ชนิดฉีดเข้ากล้ามเนื้อในการรักษามาลาเรียชนิดรุนแรงในผู้ใหญ่

อาร์ทีซูเนตยังช่วยลดจำนวนปรสิตลง 90% ได้เร็วกว่า โดยใช้เวลามัธยฐาน 16 ชั่วโมง เทียบกับ 24 ชั่วโมงสำหรับอาร์ทีมิเทอร์ ผู้ป่วยทนต่อยาทั้งสองชนิดได้ดี การรับสมัครผู้ป่วยสิ้นสุดลงก่อนถึงจำนวนตัวอย่างที่วางแผนไว้ เนื่องจากผู้ป่วยมาลาเรียชนิดรุนแรงที่เข้ารับการรักษาลดลงอย่างมาก ทำให้การรับสมัครเพิ่มเติมยากขึ้นเรื่อย ๆ

เหตุใดอัตราการรอดชีวิตจึงดีขึ้นมากกว่าผลจากยาเพียงชนิดเดียว

ความก้าวหน้าของโรงพยาบาลเกิดจากการรักษาผู้ป่วยทั้งคน ควบคู่ไปกับการศึกษายารักษามาลาเรีย แพทย์ได้ปรับปรุงการดูแลผู้ป่วยวิกฤต รวมถึงการประเมินความเป็นกรดของเลือด การช่วยพยุงการทำงานของไต และการใช้เครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยที่หายใจได้ไม่เพียงพอ

บทความการทดลองระบุว่าอัตราการเสียชีวิตจากมาลาเรียชนิดรุนแรงลดลงจาก 40% ในปี 1991 เหลือประมาณ 5% ในปี 2009 หลังจากลดลงมาอยู่ที่ราว 10% ภายในปี 2000 แล้ว การลดจากผู้เสียชีวิต 40 คนต่อผู้ป่วย 100 คน เหลือ 10 คน เท่ากับลดลง 30 จุดเปอร์เซ็นต์ หรือสามในสี่ของอัตราการเสียชีวิตเดิม

จำนวนผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาก็เปลี่ยนแปลงอย่างมากเช่นกัน ผู้เขียนย้อนความว่าในช่วงต้นทศวรรษ 1990 มีผู้ป่วยมาลาเรียชนิดรุนแรงเข้ามาวันละประมาณ 3-5 คน เทียบกับราวเดือนละ 1 คนในอีกหนึ่งทศวรรษต่อมา ดังนั้น งานวิจัยจึงติดตามทั้งการเพิ่มขึ้นของอัตราการรอดชีวิตในผู้ป่วยที่เข้ารักษาในโรงพยาบาลและภาระผู้ป่วยที่ลดลง

โฆษณา

บทความยังกล่าวถึงการทดลองขนาดใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งมีผู้ป่วย 1,461 คน พบว่าอาร์ทีซูเนตทางหลอดเลือดดำลดอัตราการเสียชีวิตได้ 35% เมื่อเทียบกับควินิน หลักฐานจากงานวิจัยที่กว้างขวางขึ้นนี้ช่วยให้องค์การอนามัยโลกแนะนำอาร์ทีซูเนตสำหรับรักษามาลาเรียชนิดรุนแรง ผลงานของเวียดนามเป็นส่วนหนึ่งของชุดการศึกษาที่เชื่อมโยงคำถามทางคลินิกในพื้นที่เข้ากับแนวทางการรักษาระดับนานาชาติ

การดื้อยาเปลี่ยนโจทย์การวิจัย

โครงการวิจัยมาลาเรียของ OUCRU บันทึกผู้ป่วยมาลาเรีย 10,446 รายและผู้เสียชีวิต 3 ราย ซึ่งแจ้งต่อโครงการควบคุมมาลาเรียแห่งชาติของเวียดนามในปี 2016 ตัวเลขในอดีตเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าภาระโรคในประเทศลดลงมากเพียงใด ขณะที่นักวิจัยกำลังเผชิญภัยคุกคามใหม่ นั่นคือปรสิตที่รอดจากยาซึ่งเคยใช้ได้ผลดี

องค์การอนามัยโลกระบุว่า ยืนยันการดื้ออาร์เทมิซินินเป็นครั้งแรกในกัมพูชาเมื่อปี 2008 ก่อนจะแพร่กระจายภายในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง รวมถึงเวียดนาม การดื้อยาหมายถึงปรสิตตอบสนองต่อยาได้ผลน้อยลง ทำให้การรักษายากขึ้นและจำเป็นต้องตรวจสอบมากขึ้นว่าการรักษาครบสูตรยังสามารถรักษาผู้ป่วยให้หายได้หรือไม่

OUCRU อธิบายว่าการดื้อยาเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงของยีน Pfkelch โครงการติดตามสายพันธุ์ที่มีการกลายพันธุ์ C580Y ซึ่งเกิดขึ้นในกัมพูชาตะวันตก และยังพัฒนาการดื้อยาพิพิราควิน ซึ่งเป็นยาที่ใช้ร่วมกัน การรักษาแบบผสมผสานใช้ยาหลายชนิดร่วมกันเพื่อโจมตีปรสิต การดื้อยาชนิดที่ใช้ร่วมกันอาจบั่นทอนการป้องกันดังกล่าว

เวียดนามเริ่มใช้ไดไฮโดรอาร์เทมิซินินร่วมกับพิพิราควินเป็นทางเลือกแรกในการรักษามาลาเรียฟัลซิพารัมเมื่อปี 2005 ตามข้อมูลโครงการย้อนหลังของ OUCRU ข้อมูลเดียวกันระบุว่าผู้ป่วยรับประทานยาอีกสูตรหนึ่ง ซึ่งเป็นควินินกับด็อกซีไซคลินเป็นเวลา 7 วัน ไม่ครบตามกำหนดในอัตราสูง เพราะทนต่อยาได้ไม่ดี การวิจัยการรักษาจึงต้องคำนึงถึงทั้งประสิทธิผล ผลข้างเคียง และความสามารถของผู้ป่วยในการรับประทานยาให้ครบ

OUCRU ระบุว่ามีงานวิจัยความไวต่ออาร์ทีซูเนตร่วมกับองค์การอนามัยโลกในจังหวัดบิ่ญเฟื้อกเมื่อปี 2010 และในปี 2011 ได้เข้าร่วมโครงการความร่วมมือติดตามการดื้ออาร์เทมิซินินกับมหาวิทยาลัยมหิดลและเครือข่ายทั่วโลกว่าด้วยการดื้อยาต้านมาลาเรีย โดยได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงการพัฒนาระหว่างประเทศของอังกฤษ

เหตุใดจึงติดตามผู้ป่วยนาน 42 วัน

รายงานการกำจัดมาลาเรียขององค์การอนามัยโลกอธิบายว่า องค์การทำงานร่วมกับสถาบันมาลาเรีย ปรสิตวิทยา และกีฏวิทยาแห่งชาติของเวียดนาม (NIMPE) เพื่อติดตามการรักษา นักวิจัยตรวจตัวอย่างเลือดและติดตามผู้ป่วยเป็นเวลา 42 วัน เพื่อยืนยันว่ารักษาหายขาดหรือการรักษาล้มเหลว

การศึกษาประสิทธิผลของการรักษาเหล่านี้ช่วยให้หน่วยงานปรับปรุงแนวทางการรักษาระดับชาติ องค์การอนามัยโลกรายงานว่ามีการดื้อยาซึ่งส่งผลต่อยารักษาแบบผสมอาร์เทมิซินิน 2 ใน 6 สูตรที่ใช้ในระดับนานาชาติ จุดติดตามผลในเวียดนามหลายแห่งอยู่ในเขตที่ราบสูงตอนกลางและจังหวัดภาคกลาง ซึ่งตรวจพบการดื้อยา

โฆษณา

งานนี้อาจต้องเดินทางไกล องค์การอนามัยโลกระบุว่าเจ้าหน้าที่ NIMPE ใช้เวลาเดินทางทางถนน 11 ชั่วโมงเพื่อไปยังอำเภอเมืองเต่ จังหวัดลายเจิว จากนั้นเดินทางไปเยี่ยมชุมชนลาฮูที่อยู่ห่างไกล น้ำท่วมและดินถล่มอาจขัดขวางทั้งการเดินทางไปตรวจครั้งแรกและการกลับไปติดตามผลหลังการรักษา

องค์การอนามัยโลกรายงานว่า เวียดนามมีผู้ป่วยมาลาเรียในปี 2020 ลดลง 70% เมื่อเทียบกับปี 2019 ขณะที่การตรวจลดลง 6% รายงานยังระบุว่าเวียดนามมุ่งมั่นกำจัดมาลาเรียฟัลซิพารัมให้ได้ภายในปี 2023 ซึ่งเป็นเป้าหมายที่ประกาศไว้ในเวลานั้น ส่วนภารกิจต่อเนื่องตามที่องค์การอนามัยโลกระบุ คือการทำให้มียาที่มีประสิทธิภาพพร้อมใช้และคงการเฝ้าระวังไว้ แม้จำนวนผู้ป่วยจะลดลง

จากการดัดแปลงอุปกรณ์ตรวจไทฟอยด์สู่การศึกษาการติดเชื้อในสมอง

เหงียน วัน วิญ เจิว ซึ่งปัจจุบันเป็นรองผู้อำนวยการกรมอนามัยนครโฮจิมินห์และอดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาล ย้อนเล่าถึงการวิจัยภาคสนามในอำเภออานมิญ จังหวัดเกียนซาง ช่วงปลายทศวรรษ 1990 เมื่อไม่มีไฟฟ้า ทีมงานใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ รวมถึงหม้อนึ่งซาลาเปาและตะเกียงน้ำมัน เพาะเลี้ยงแบคทีเรียจากตัวอย่างเลือด

การลงพื้นที่เหล่านั้นช่วยแยกเชื้อแบคทีเรียไทฟอยด์บางสายพันธุ์แรก ๆ ของเวียดนามที่ตรวจพบว่าดื้อยาหลายชนิด อีกทั้งยังเชื่อมโยงงานวิจัยในห้องปฏิบัติการเข้ากับปัญหาที่แพทย์พบได้โดยตรง นั่นคือผู้ป่วยที่ติดเชื้อและรักษาได้ยากขึ้น

งานวิจัยบาดทะยักเกี่ยวข้องกับผู้ป่วยมากกว่า 1,000 คน และช่วยพัฒนาคะแนนความรุนแรงของบาดทะยัก ซึ่งเป็นเครื่องมือประเมินแนวโน้มผลการรักษาของผู้ป่วย ในปี 2007 ฟาน ตู กวี และคณะอธิบายการใช้แมกนีเซียมซัลเฟตในการดูแลผู้ป่วยบาดทะยักทั้งทารกแรกเกิดและผู้ใหญ่

งานวิจัยการติดเชื้อในสมองและเนื้อเยื่อโดยรอบเกี่ยวข้องกับผู้ป่วยมากกว่า 4,000 คน โครงการศึกษาสาเหตุของอาการป่วยและทดสอบการรักษาโรคต่าง ๆ รวมถึงเยื่อหุ้มสมองอักเสบจากแบคทีเรียและวัณโรค ตลอดจนการติดเชื้อราในผู้ติดเชื้อเอชไอวี

นักวิจัยจาก OUCRU และโรงพยาบาลยังระบุว่า Streptococcus suis ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่เกี่ยวข้องกับสุกร เป็นสาเหตุสำคัญของเยื่อหุ้มสมองอักเสบจากแบคทีเรีย งานวิจัยที่เชื่อมโยงการติดเชื้อกับการสัมผัสสุกรและการบริโภคเนื้อหมูดิบหรือปรุงไม่สุก นำไปสู่ความร่วมมือเพิ่มเติมกับหน่วยงานส่งเสริมสุขภาพและทีมสัตวแพทย์ เครือข่ายระดับภูมิภาคที่ศึกษาการติดเชื้อจากสัตว์สู่คนได้รับการสนับสนุนจากเวลคัมทรัสต์และสถาบันสุขภาพแห่งชาติของสหรัฐฯ ในปี 2005 ส่วน OUCRU จัดตั้งกลุ่มเฉพาะด้านนี้ในปี 2012

โควิด-19 ทดสอบการทำงานร่วมกันของโรงพยาบาลและห้องปฏิบัติการ

เล วัน เติ่น รักษาการผู้อำนวยการ OUCRU ในนครโฮจิมินห์ เล่าว่าเดินทางมาถึงโรงพยาบาลช่วงใกล้เทศกาลตรุษเวียดนามในปี 2020 หลังทราบว่ามีผู้ติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ซึ่งอยู่ระหว่างสงสัย ทีมคลินิกและห้องปฏิบัติการทำงานร่วมกันเพื่อพัฒนาขั้นตอนการตรวจ ระบุชนิดไวรัส และถอดรหัสสารพันธุกรรม

โฆษณา

ระหว่างการปิดโรงพยาบาลเป็นเวลาสามสัปดาห์ในเวลาต่อมา ห้องปฏิบัติการมีตัวอย่างมากกว่า 10,000 ตัวอย่างในบางช่วง และตรวจได้มากกว่า 2,000 ตัวอย่างต่อวัน ผลการถอดรหัสพันธุกรรมส่งมอบภายใน 24-48 ชั่วโมง ช่วยติดตามไวรัสที่แพร่ระบาดและการแพร่เชื้อ

การถอดรหัสพันธุกรรมคือการอ่านคำสั่งทางพันธุกรรมของไวรัส การเปรียบเทียบคำสั่งเหล่านั้นจากตัวอย่างต่าง ๆ ช่วยให้นักวิจัยติดตามการเปลี่ยนแปลงของไวรัสและศึกษาความเชื่อมโยงระหว่างการติดเชื้อ เจิวยังกล่าวถึงงานวิจัยการติดเชื้อที่ไม่มีอาการ การพบไวรัสในน้ำลาย การตอบสนองของภูมิคุ้มกันหลังฉีดวัคซีน และการติดเชื้อแม้ได้รับวัคซีนแล้ว

OUCRU เข้าร่วมโครงการทดลองนานาชาติ RECOVERY ซึ่งประเมินการรักษาโควิด-19 โครงการในวงกว้างพบว่า ยาคอร์ติโคสเตียรอยด์มีประโยชน์ต่อผู้ป่วยที่ต้องใช้ออกซิเจนหรือเครื่องช่วยหายใจ ขณะที่ผู้ป่วยซึ่งไม่ต้องใช้ออกซิเจนอาจได้รับอันตราย บทเรียนในการดูแลผู้ป่วยจึงชัดเจนว่า ประโยชน์ของยาขึ้นอยู่กับระยะและความรุนแรงของอาการป่วย

การติดตามไข้เลือดออกด้วยอุปกรณ์สวมใส่และคนรุ่นใหม่

ขณะนี้งานวิจัยไข้เลือดออกกำลังศึกษาแนวทางว่าอุปกรณ์สวมใส่ชื่อ D-Skepe จะช่วยลดการเจาะเลือดซ้ำ ๆ ได้หรือไม่ แนวคิดนี้เกิดจากประสบการณ์ของเด็กที่เป็นไข้เลือดออกรุนแรง ซึ่งต้องเจาะเลือดจากปลายนิ้ววันละหลายครั้ง

อุปกรณ์นี้ผสานการตรวจจับด้วยแสง หรือที่เรียกว่าโฟโตเพลทิสโมกราฟี (PPG) เข้ากับปัญญาประดิษฐ์ PPG ใช้แสงตรวจจับการเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวข้องกับการไหลเวียนของเลือด นักวิจัยตั้งเป้าใช้สัญญาณเหล่านี้ติดตามความดันโลหิต ประเมินสัดส่วนของเลือดที่เป็นเม็ดเลือดแดง และคาดการณ์ว่าอาการป่วยจะทรุดลงหรือไม่

D-Skepe ยังอยู่ในขั้นโครงการวิจัย ยังไม่มีการระบุความแม่นยำ ความพร้อมสำหรับการดูแลรักษาตามปกติ หรือกำหนดวันนำไปใช้ ประโยชน์ที่คาดหวังเป็นรูปธรรม คือการติดตามอย่างต่อเนื่องเพื่อช่วยให้แพทย์ตรวจพบอาการทรุดลง พร้อมลดความไม่สบายจากการเก็บตัวอย่างซ้ำบางส่วน

การฝึกอบรมยังเป็นอีกหนึ่งภารกิจสำคัญ เควิน แบร์ด รักษาการผู้อำนวยการ OUCRU ระบุว่าการสร้างศักยภาพการวิจัยในประเทศเป็นหัวใจของโครงการที่ยั่งยืน โดยเปิดโอกาสให้นักวิทยาศาสตร์ในเวียดนาม เนปาล และอินโดนีเซียเป็นผู้นำงานที่กำหนดขึ้นตามความต้องการของประเทศตน

เหงียน แถ่ง ซุง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลกล่าวว่า ความร่วมมือจะเดินหน้าวิจัยทางคลินิกและฝึกอบรมผู้เชี่ยวชาญ โดยมุ่งเน้นการติดเชื้ออุบัติใหม่และการดื้อยาต้านจุลชีพ ตัง จี เทือง ผู้อำนวยการกรมอนามัยนครโฮจิมินห์ เรียกร้องให้เสริมสร้างศักยภาพห้องปฏิบัติการ ระบบดิจิทัล และการประยุกต์ใช้ AI ที่เชื่อมโยงกับการวินิจฉัย การรักษา และการป้องกันโรค

งานฉลองครบรอบยังยกย่องบุคคลที่อยู่เบื้องหลังความร่วมมือด้วย กาย เอ็ดเวิร์ด ทเวตส์ อดีตผู้อำนวยการ OUCRU ได้รับประกาศเกียรติคุณจากนายกรัฐมนตรีเวียดนาม โรงพยาบาลระบุว่าแมรี เอลิซาเบธ แชมเบอร์สได้รับเหรียญเชิดชูเกียรติจากกระทรวงสาธารณสุข ขณะที่องค์กร 3 แห่งและบุคคล 5 คนได้รับประกาศเกียรติคุณจากนครโฮจิมินห์ องค์กรที่ได้รับรางวัล ได้แก่ โรงพยาบาล แผนกโรคติดเชื้อเวียดนาม-อังกฤษของโรงพยาบาล และ OUCRU ในนครโฮจิมินห์

ประเด็นสำคัญ

  • OUCRU เริ่มดำเนินงานในเดือนมกราคม 1991 โดยมีแพทย์ 6 คนและเตียง 8 เตียง ตามข้อมูลของโรงพยาบาล
  • อัตราการเสียชีวิตจากมาลาเรียชนิดรุนแรงที่โรงพยาบาลลดลงจากราว 40% ในปี 1991 เหลือประมาณ 10% ภายในปี 2000 ควบคู่ไปกับยาที่ดีขึ้นและการดูแลผู้ป่วยวิกฤต
  • การทดลองในผู้ใหญ่ 370 คนพบอัตราการเสียชีวิต 7% ในกลุ่มที่ได้รับอาร์ทีซูเนต และ 13% ในกลุ่มที่ได้รับอาร์ทีมิเทอร์ โดยยังมีความไม่แน่นอนทางสถิติเกี่ยวกับความแตกต่างด้านการรอดชีวิต
  • ปัจจุบันเครือข่ายมีบุคลากรมากกว่า 700 คน ประจำอยู่ใน 4 แห่งในเวียดนาม เนปาล และอินโดนีเซีย
  • ภารกิจสำคัญในปัจจุบัน ได้แก่ การดื้อยา การติดเชื้ออุบัติใหม่ การส่งเสริมบทบาทผู้นำด้านวิทยาศาสตร์ในประเทศ และการวิจัยการติดตามไข้เลือดออกด้วยอุปกรณ์สวมใส่
แชร์บทความนี้

เรื่องที่คุณอาจชอบ