โต๊ะไม้กลายเป็นห้องเรียน
เวลาประมาณ 8 โมงเช้า บุ่ย ถิ มี หยิบชอล์กขึ้นมาแล้วเริ่มสอนคณิตศาสตร์เป็นเวลา 45 นาที กระดานของเธอคือโต๊ะไม้เก่าที่ตั้งพิงไว้ในครัวเล็ก ๆ ที่หมู่บ้านซวนเตียน ตำบลซวนซู จังหวัดทัญฮว้า ประเทศเวียดนาม ไม่มีนักเรียนนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ มีเพียงโทรศัพท์ที่วางบนภาชนะพลาสติกและกำลังบันทึกการสอนแต่ละครั้ง
สารบัญ
มี วัย 74 ปี สอนเรื่องเศษส่วน การคำนวณ และสมการ ด้วยจังหวะรอบคอบแบบครูในห้องเรียน ลูกชายของเธอ บุ่ย วัน ซุง ถ่ายวิดีโอและโพสต์บทเรียนลงเฟซบุ๊ก วิดีโอหลายคลิปมียอดเข้าชมหลายล้านครั้ง และคลิปหนึ่งมียอดเกือบ 4.7 ล้านครั้ง รายงานที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2026 ระบุว่าเพจเฟซบุ๊กของเธอมีผู้ติดตามมากกว่า 50,000 คน และมีผู้ชมบทเรียนถ่ายทอดสดบางครั้งมากกว่าสองล้านคน
กระแสความสนใจเริ่มจากความคิดของคนในครอบครัว ไม่ใช่แผนการที่จะเป็นคนดังบนโลกออนไลน์ เมื่อต้นเดือนพฤศจิกายน ซุงแชร์วิดีโอที่แม่ของเขากำลังสอน หลังจากเธอบอกว่าคิดถึงการยืนสอนอยู่หน้าชั้นเรียน คลิปเหล่านี้เข้าถึงผู้คนไกลเกินกว่าหมู่บ้าน แต่มีบอกว่าเหตุผลที่เธอสอนยังคงเป็นเรื่องใกล้ตัว เธออยากระลึกถึงช่วงเวลาที่เคยเป็นครูและมีความสุขกับงานที่คุ้นเคยอีกครั้ง
บทเรียนมีอะไรบ้าง?
มีดำเนินการสอนตามโครงสร้างบทเรียนแบบดั้งเดิม โดยยกตัวอย่าง ทบทวนความรู้เดิม จากนั้นอธิบายกฎหรือวิธีทำ เธอเขียนแต่ละขั้นตอนลงบนพื้นโต๊ะไม้และอธิบายวิธีคิดไปด้วย ราวกับมีนักเรียนนั่งอยู่ตรงนั้นและกำลังตามบทเรียน วิชาที่สอนมีทั้งเศษส่วน การคำนวณทศนิยม สมการ และเอกลักษณ์พีชคณิต
โดยปกติเธอสอนประมาณ 45 นาที ซึ่งเป็นระยะเวลาของคาบเรียนมาตรฐาน และมักเริ่มสอนราว 8 โมงเช้า บันทึกเกี่ยวกับบทเรียนครั้งหนึ่งระบุว่าเธอถ่ายทอดสดในเวลานั้นทุกวันทางเพจเฟซบุ๊ก Bui My มีเคยบอกว่าเธอไม่จำเป็นต้องมีแผนการสอนสำหรับวิชาเหล่านี้ เพราะความรู้ยังฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ
รายงานที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2026 เล่าว่า หลังจากผู้ชมคนหนึ่งบอกว่าตัวหนังสือบนจอดูมืดเกินไป มีจึงหาหลอดไฟมาสวมไว้บนหน้าผาก แต่เธอลืมเปิดไฟระหว่างการสอนครั้งถัดมา รายละเอียดนี้สะท้อนให้เห็นว่าห้องเรียนออนไลน์ค่อย ๆ ถูกจัดเตรียมขึ้นระหว่างทาง โดยใช้โทรศัพท์และสิ่งของในบ้านแทนอุปกรณ์การเรียน และรับฟังคำแนะนำจากผู้ชม
เส้นทางครูที่ผ่านความยากลำบาก
รายงานที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2026 ระบุว่า มีเกิดเมื่อปี 1952 และเป็นกลุ่มชาติพันธุ์เมื่อง พ่อของเธอเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก แม่จึงเลี้ยงดูเธอและสนับสนุนให้ได้เรียนหนังสือ ในปี 1972 หลังเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีเข้าเรียนในหลักสูตรฝึกหัดครูที่เรียกว่า 7+3 ในเมืองหง็อกหลาก โดยเรียนคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ เธอจบการศึกษาในปี 1975 และได้รับมอบหมายให้ไปสอนในอำเภอเญือซวนเดิม ก่อนย้ายไปซวนซูในเวลาต่อมา
การสอนเป็นเพียงส่วนหนึ่งของงานที่เธอทำเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว สามีป่วยและเธอต้องดูแลลูกหลายคน เงินเดือนครูเพียงน้อยนิดจึงไม่พอใช้ มีเคยเล่าว่าหลังเลิกเรียน เธอถือมีดเข้าป่าไปเก็บฟืน จากนั้นก็ทำงานในไร่นาหรือขายฟืนเพื่อช่วยจ่ายค่าอาหาร ตอนกลางคืนเธอเตรียมบทเรียน บางครั้งอยู่จนถึง 4 ทุ่มหรือเที่ยงคืน
ครั้งหนึ่งหลังสอนเสร็จ เธอหามีดไม่เจอ ภายหลังจึงรู้ว่าครูใหญ่เก็บมีดไว้ เพราะช่วงบ่ายวันนั้นบุคลากรมีประชุม ผู้บริหารโรงเรียนเข้าใจสถานการณ์ของเธอ จึงจัดให้คาบคณิตศาสตร์ของเธออยู่ในช่วงท้ายของวัน เพื่อให้มีเวลาจัดการงานอื่น ๆ มากขึ้น
ทำไมเธอจึงเลิกสอน?
ในปี 1990 ปัญหาการเงินของครอบครัวทำให้มีตัดสินใจยื่นลาออกจากงานและรับเงินก้อนครั้งเดียว การตัดสินใจนี้ทำให้เธอมีเวลาดูแลสามีและลูก ๆ มากขึ้น แต่ก็ทำให้เธอต้องจากห้องเรียนมา เธอสอนหนังสือมาประมาณ 15 ปี ตั้งแต่เรียนจบในปี 1975 จนลาออกในปี 1990
แม้เวลาจะผ่านไปกว่าสามทศวรรษ ความทรงจำเกี่ยวกับโรงเรียนยังคงอยู่กับเธอ มีเคยบอกว่าบางครั้งเธอฝันว่าได้กลับไปอยู่ในห้องเรียน เธอถ่ายทอดความคิดถึงให้ลูกชายฟังด้วยประโยคเรียบง่ายว่า
ฉันคิดถึงนักเรียน คิดถึงการสอนมากเหลือเกิน
เธอยังบอกซุงด้วยว่า “ช่วงนี้ฉันยิ่งคิดถึงหน้าชั้นเรียนมากขึ้นทุกที!” สำหรับเธอ บทเรียนในครัวเชื่อมชีวิตประจำวันเข้ากับอาชีพที่ต้องจากมาเพราะภาระทางครอบครัว เธอบอกว่าความรู้เก่า ๆ กลับคืนมาเมื่อเริ่มสอน โดยไม่ต้องเปิดดูแผนการสอน
ความทรงจำของครอบครัวที่เข้าถึงผู้คนนับล้าน
ซุงตั้งกล้องขึ้นครั้งแรกเพื่อเก็บภาพไว้ให้แม่ และช่วยให้เธอได้เพลิดเพลินกับกิจกรรมที่คิดถึง เขาจัดมุมหนึ่งในครัวให้โล่ง ตั้งโต๊ะไม้เก่าขึ้นเป็นกระดาน แล้ววางโทรศัพท์ไว้บนภาชนะพลาสติก พื้นที่นี้เรียบง่าย มีข้าวของในบ้านและฟืนอยู่ใกล้ ๆ แต่มีสอนด้วยจังหวะและความใส่ใจแบบบทเรียนในห้องเรียน
ซุงบอกว่าเขาอยากมีพื้นที่เก็บความทรงจำให้แม่ และขอให้ผู้ชมใช้ถ้อยคำอ่อนโยนกับเธอ วิดีโอถูกแชร์ออกไปในวงกว้างกว่าที่ทั้งคู่คาดคิด มีรายงานว่าคลิปหนึ่งมียอดเข้าชมเกือบ 4.7 ล้านครั้ง ขณะที่อีกแหล่งระบุว่าคลิปหนึ่งมียอดเกือบห้าล้านครั้ง ตัวเลขเหล่านี้เป็นยอดของวิดีโอแต่ละคลิป ส่วนบทเรียนถ่ายทอดสดบางครั้งมีผู้ชมมากกว่าสองล้านคน
ผู้ชมจำนวนมากยังทำให้เกิดข้อกังวลในทางปฏิบัติ มีและซุงทราบดีว่าบทเรียนและวิธีการสอนในโรงเรียนเปลี่ยนแปลงไปแล้วนับตั้งแต่ช่วงที่เธอยืนสอนหน้าชั้นเรียน วิดีโอของมีนำบทเรียนคณิตศาสตร์ที่เธอเคยสอนกลับมาทบทวนอีกครั้ง สิ่งเหล่านี้เป็นบันทึกการสอนของเธอและเป็นหนทางให้ได้สอนต่อ ไม่ใช่คู่มือหลักสูตรโรงเรียนในปัจจุบัน
สำหรับผู้ที่เคยดูบทเรียนของเธอตอนเป็นเด็ก ชอล์ก กระดานไม้ และคำอธิบายที่เป็นขั้นเป็นตอนชวนให้นึกถึงวันเวลาในโรงเรียนของตน ส่วนผู้ชมรุ่นเยาว์ได้เห็นห้องเรียนที่แตกต่างจากที่พวกเขาคุ้นเคยอย่างมาก เป็นห้องเรียนที่ครูพูดกับโทรศัพท์ แต่ยังคงใช้เวลาอธิบายทุกขั้นตอน
อดีตนักเรียนรำลึกถึงครู
รายงานที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2026 ระบุชื่อบุ่ย ถิ เตี๊ยต หัวหน้าหมู่บ้านซวนเตียนและหนึ่งในอดีตนักเรียนของมี เตี๊ยตกล่าวว่าวิดีโอทำให้เธอหวนคิดถึงภาพครูของเธอยืนอยู่หน้ากระดาน เธอเล่าว่าหลังจากมีลาออกจากตำแหน่งครูแล้ว ก็ยังคอยช่วยเด็ก ๆ ในหมู่บ้านทำการบ้าน เมื่อพวกเขามาขอความช่วยเหลือ
เตี๊ยตบอกว่าบทเรียนเหล่านี้คล้ายกับชั้นเรียนที่เธอจำได้จากวัยเด็ก คำบอกเล่าของเธอชี้ให้เห็นแง่มุมหนึ่งของชีวิตการสอนของมีที่เริ่มต้นมานานก่อนจะมีการตั้งโทรศัพท์ไว้ในครัว แม้ลาออกจากงานประจำแล้ว เธอก็ยังเป็นคนที่เด็ก ๆ ในท้องถิ่นขอความช่วยเหลือได้เมื่อเจอโจทย์ยาก
วิดีโอทำให้ความทรงจำเหล่านั้นเข้าถึงผู้ชมวงกว้างขึ้น ผู้ชมได้เห็นความใส่ใจอย่างสม่ำเสมอที่มีมีต่อกระดาน ซึ่งเป็นสิ่งที่อดีตนักเรียนจดจำได้ ขณะเดียวกัน บทเรียนก็พาเธอกลับไปทำกิจกรรมที่คิดถึงมานานหลายสิบปี
ผู้นำท้องถิ่นเยี่ยมห้องเรียนในครัว
หวู หืว ต๊วน เลขาธิการพรรคประจำตำบลซวนซู กล่าวว่าเรื่องราวของมีสร้างความประทับใจให้ผู้คนในพื้นที่ เขากล่าวว่าช่วงเวลาหลายปีที่เธอสอนในโรงเรียนและความรักในการสอนยังคงอยู่กับเธอ แม้สถานการณ์ครอบครัวจะบีบให้ต้องลาออก ผู้นำตำบลเดินทางไปเยี่ยมเธอและมอบของขวัญเพื่อช่วยแบ่งเบาค่าครองชีพ
เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน เหงียน ห่ง ฟอง รองเลขาธิการประจำของคณะกรรมการพรรคประจำจังหวัดทัญฮว้าและประธานสภาประชาชนจังหวัด เดินทางไปเยี่ยมครอบครัวของมี เขาชื่นชมความรักในการสอน การมองโลกในแง่ดี และความกระตือรือร้นที่ไม่เสื่อมคลายของเธอ เขากล่าวว่าผู้ชมตอบรับมากกว่าแค่คณิตศาสตร์และสูตรต่าง ๆ วิดีโอเหล่านี้ทำให้ผู้คนหลายรุ่นหวนคิดถึงภาพคุ้นตาของครูและความทรงจำในโรงเรียน
ฟองสนับสนุนให้มีดูแลสุขภาพและมีความสุขกับการสอนต่อไป การเยี่ยมครั้งนี้เกิดขึ้นในช่วงที่บทเรียนในครัวกำลังได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางบนโลกออนไลน์ และผู้คนกำลังนึกถึงงานของครูทั่วเวียดนามเนื่องในวันครูเวียดนาม 20 พฤศจิกายน
ลำดับเหตุการณ์โดยย่อ
1972: หลังเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีเริ่มฝึกหัดครูวิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ในเมืองหง็อกหลาก
1975: เธอเรียนจบและเริ่มสอนในอำเภอเญือซวนเดิม ก่อนย้ายไปซวนซูในเวลาต่อมา
1990: เธอลาออกจากงานสอนและรับเงินก้อนครั้งเดียวเพื่อมุ่งดูแลครอบครัว
ต้นเดือนพฤศจิกายน 2026: ลูกชายของเธอแชร์วิดีโอที่เธอสอนอยู่ในครัวของครอบครัว
19 พฤศจิกายน 2026: เหงียน ห่ง ฟอง ผู้นำจังหวัดทัญฮว้า เดินทางไปเยี่ยมมีและครอบครัว
ข้อมูลสำคัญ
บุ่ย ถิ มี วัย 74 ปี สอนคณิตศาสตร์ในครัวโดยใช้โต๊ะไม้เก่าเป็นกระดาน
บทเรียนของเธอมักใช้เวลาประมาณ 45 นาที และครอบคลุมหัวข้อต่าง ๆ เช่น เศษส่วนและสมการ
บุ่ย วัน ซุง ลูกชายของเธอถ่ายวิดีโอและโพสต์บทเรียน ซึ่งมียอดเข้าชมหลายล้านครั้ง
มีลาออกจากงานสอนในปี 1990 เพราะครอบครัวต้องการให้เธอช่วยดูแล
เธอบอกว่าวิดีโอช่วยให้หวนคิดถึงการสอนและได้กลับมาทำงานที่คิดถึงมานานหลายสิบปี






