ใครมีอำนาจควบคุมภาษีค่าเช่า ป่าไม้ และบุคลากรเทศบาล?
ศาลฎีกาเนปาลวินิจฉัยว่า มีเพียงรัฐบาลท้องถิ่นเท่านั้นที่จัดเก็บภาษีค่าเช่าบ้านและที่ดินได้ โดยปฏิเสธมติรัฐบาลกลางที่แบ่งการจัดเก็บระหว่างกรุงกาฐมาณฑุกับเทศบาล ในข้อพิพาทอีกคดีหนึ่ง องค์คณะรัฐธรรมนูญของศาลกำหนดให้การจัดการป่าไม้และอำนาจพิจารณาคดีป่าไม้บางประเภทอยู่ในโครงสร้างของรัฐบาลระดับมณฑลทั้ง 7 แห่ง
สารบัญ
- ใครมีอำนาจควบคุมภาษีค่าเช่า ป่าไม้ และบุคลากรเทศบาล?
- ภาษีค่าเช่าเป็นอำนาจของรัฐบาลท้องถิ่น
- คำวินิจฉัยเรื่องป่าไม้ครอบคลุมทั้ง 7 มณฑล
- บรรทัดฐานเรื่องบุคลากรเผชิญคำร้องคัดค้านครั้งใหม่
- รัฐธรรมนูญแบ่งอำนาจอย่างไร
- ช่องว่างทางกฎหมายเริ่มต้นในช่วงเปลี่ยนผ่าน
- สิ่งที่ประชาชนได้รับ และอุปสรรคต่อการให้บริการ
- ศาลกำลังเติมเต็มช่องว่างที่เกิดจากการประสานงาน
- ประเด็นสำคัญ
คำวินิจฉัยเหล่านี้ตอบคำถามในทางปฏิบัติซึ่งเป็นหัวใจของระบบสหพันธรัฐเนปาลว่า เมื่อรัฐธรรมนูญมอบหน้าที่ให้รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง ใครเป็นผู้ควบคุมเงิน เจ้าหน้าที่ และการตัดสินใจที่จำเป็นต่อการปฏิบัติหน้าที่นั้น?
คำวินิจฉัยเรื่องภาษีค่าเช่า ซึ่งมีขึ้นเมื่อวันที่ 20 เจษฐะ 2082 ตามปฏิทินวิกรมสัมวัตของเนปาล สืบเนื่องจากคำร้องคัดค้านของนครมหานครบิราฏนคร ส่วนข้อพิพาทเรื่องป่าไม้เริ่มขึ้นหลังรัฐบาลกลางดำเนินการให้โครงการพัฒนาป่าซาการนาถในมณฑลมเธศอยู่ภายใต้บริษัท Nepal Forest Corporation Limited
อีกคดีหนึ่งซึ่งนายโกปาล ฮามาล นายกเทศมนตรีเมืองธังคทีเป็นผู้ยื่นคำร้อง เกี่ยวข้องกับกฎหมายระดับมณฑลที่กำหนดให้รัฐบาลท้องถิ่นต้องได้รับความเห็นชอบจากรัฐมนตรีก่อนจ้างพนักงานสัญญาจ้างในตำแหน่งด้านเทคนิค สาธารณสุข และตำแหน่งอื่นที่ว่างอยู่ คดีนี้ยังไม่มีคำวินิจฉัย
เมื่อพิจารณาร่วมกัน ข้อพิพาทเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าแรงกดดันต่ออำนาจปกครองตนเองของท้องถิ่นอาจมาจากทั้งรัฐบาลกลางและรัฐบาลระดับมณฑล สำหรับประชาชน ผลกระทบไม่ได้หยุดอยู่แค่ถ้อยคำในรัฐธรรมนูญ ภาษีค่าเช่าช่วยสนับสนุนงบงานเทศบาล การตัดสินใจด้านบุคลากรส่งผลต่อบริการสาธารณสุขและงานด้านเทคนิค ส่วนการบริหารป่าไม้เป็นตัวกำหนดว่ารัฐบาลใดจะจัดการทรัพยากรสาธารณะ
เนปาลประกาศใช้รัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2015 โดยให้คำมั่นว่าจะกระจายอำนาจที่กระจุกอยู่ในเมืองหลวงให้ใกล้ชุมชนมากขึ้น ขณะนี้คดีในศาลกำลังขีดเส้นว่าคำมั่นดังกล่าวจะมีผลอย่างไร เมื่อรัฐบาลต่างระดับเห็นไม่ตรงกันเรื่องขอบเขตอำนาจ
ภาษีค่าเช่าเป็นอำนาจของรัฐบาลท้องถิ่น
บัญชี 8 ของรัฐธรรมนูญระบุภาษีค่าเช่าบ้านไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นอำนาจเฉพาะของรัฐบาลท้องถิ่น มาตรา 3 แห่งกฎหมายว่าด้วยการจัดการการคลังระหว่างรัฐบาล พ.ศ. 2074 ก็กำหนดให้ภาษีค่าเช่าอยู่ในอำนาจของท้องถิ่นเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม คณะรัฐมนตรีรัฐบาลกลางมีมติเมื่อวันที่ 12 ไจตรา 2074 ให้แบ่งการจัดเก็บตามว่าการเช่าเป็นการเช่าระหว่างบุคคลหรือระหว่างองค์กร ภายใต้แนวทางดังกล่าว รัฐบาลท้องถิ่นจัดเก็บภาษีค่าเช่าจากบุคคล ส่วนรัฐบาลกลางอ้างสิทธิ์จัดเก็บภาษีจากการเช่าระหว่างองค์กร
นางอินทิรา การ์กี ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีบิราฏนคร ยื่นคำร้องคัดค้านมติในนามรัฐบาลนครมหานครเมื่อวันที่ 28 อัศวิน 2076 โดยระบุรัฐบาลกลาง สำนักนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี รวมถึงกระทรวงการคลังเป็นผู้ถูกร้อง
ศาลฎีกาเพิกถอนการแบ่งอำนาจจัดเก็บของคณะรัฐมนตรี โดยวินิจฉัยว่าภาษีค่าเช่าอยู่ในอำนาจของท้องถิ่น ไม่ว่าผู้ให้เช่าจะเป็นบุคคลหรือองค์กร รวมถึงบริษัท ห้างหุ้นส่วน ธนาคาร หรือสำนักงาน
สำหรับเทศบาล คำวินิจฉัยนี้คุ้มครองแหล่งรายได้ที่ท้องถิ่นจัดเก็บได้เอง ประเด็นนี้มีความสำคัญในระบบที่รัฐบาลกลางยังคงควบคุมภาษีหลักหลายประเภท รวมถึงภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาและนิติบุคคล ตลอดจนภาษีมูลค่าเพิ่ม ขณะที่รัฐบาลท้องถิ่นมีแหล่งรายได้ให้จัดเก็บค่อนข้างจำกัด
คณะอนุกรรมการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างฝ่ายนิติบัญญัติภายใต้คณะกรรมการบริหารกฎหมายของสมัชชาแห่งชาติ ยกคำวินิจฉัยนี้เป็นตัวอย่างที่ศาลคุ้มครองอิสระทางการเงินของท้องถิ่น การประเมินของคณะอนุกรรมการเชื่อมโยงอำนาจจัดเก็บภาษีค่าเช่ากับความสามารถของเทศบาลในการบริหารทรัพยากรภายในของตนเอง
คำวินิจฉัยเรื่องป่าไม้ครอบคลุมทั้ง 7 มณฑล
ข้อพิพาทในมณฑลมเธศเริ่มขึ้นหลังรัฐบาลกลางมีมติเมื่อวันที่ 23 เจษฐะ 2076 ให้นำโครงการพัฒนาป่าซาการนาถไปอยู่ภายใต้บริษัท Nepal Forest Corporation Limited นายเบเชน กุมาร มหาโต ยื่นคำร้องในเดือนศราวันในนามกระทรวงป่าไม้ สิ่งแวดล้อม และการท่องเที่ยวของมณฑล
คำร้องคัดค้านระบุว่า รัฐบาลกลางเข้าแทรกแซงเรื่องที่เป็นความรับผิดชอบตามรัฐธรรมนูญของมณฑลและเป็นอำนาจร่วม องค์คณะรัฐธรรมนูญซึ่งมีนายปรากาศ มาน ซิงห์ เราต์ ประธานศาลฎีกาในขณะนั้นเป็นหนึ่งในองค์คณะ เห็นว่าการแทรกแซงของรัฐบาลกลางขัดรัฐธรรมนูญ และเพิกถอนบางส่วนของกฎหมายป่าไม้ พ.ศ. 2076
ศาลยังพิจารณาว่าใครมีอำนาจผ่านสำนักงานป่าไม้ประจำเขต โดยแก้ถ้อยคำในนิยามที่เกี่ยวข้องกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ประจำเขต จากที่อ้างถึงรัฐบาลเนปาลเป็นรัฐบาลระดับมณฑล
บทบัญญัติอีกข้อหนึ่งเคยมอบอำนาจพิจารณาคดีป่าไม้ที่มีโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปีให้แก่เจ้าหน้าที่รัฐบาลกลาง คำวินิจฉัยระบุว่าอำนาจดังกล่าวเป็นของรัฐบาลระดับมณฑลและเจ้าหน้าที่ป่าไม้ประจำเขต
ผลของคำวินิจฉัยไม่ได้จำกัดอยู่เพียงโครงการเดียวในมเธศ รายงานการศึกษาของรัฐสภาระบุว่า คำวินิจฉัยนี้กำหนดให้ทั้ง 7 มณฑลมีอำนาจจัดการป่าสงวนแห่งชาติและดำเนินคดีป่าไม้ภายใต้กรอบรัฐธรรมนูญ
มาตรา 232 วางหลักชี้นำความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลต่างระดับของเนปาลไว้ ได้แก่ ความร่วมมือ การอยู่ร่วมกัน และการประสานงาน ในทางปฏิบัติ รัฐบาลต้องทำงานร่วมกัน พร้อมเคารพหน้าที่ซึ่งรัฐธรรมนูญกำหนดให้แต่ละฝ่าย
บรรทัดฐานเรื่องบุคลากรเผชิญคำร้องคัดค้านครั้งใหม่
นายโกปาล ฮามาล นายกเทศมนตรีเมืองธังคที ยื่นคำร้องเมื่อวันที่ 8 ศราวัน 2082 เพื่อคัดค้านกฎหมายว่าด้วยการจัดตั้งและการดำเนินงานบริการท้องถิ่นของมณฑลสุดูรปัศจิม พ.ศ. 2081 กฎหมายกำหนดให้รัฐบาลท้องถิ่นต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงระดับมณฑลที่เกี่ยวข้อง ก่อนแต่งตั้งพนักงานสัญญาจ้างในตำแหน่งด้านเทคนิค สาธารณสุข หรือตำแหน่งอื่นที่ว่างอยู่
คำร้องของฮามาลระบุว่า การที่มณฑลควบคุมการแต่งตั้ง โยกย้าย เลื่อนตำแหน่ง และการบริหารงาน เป็นการจำกัดอำนาจปกครองตนเองของเทศบาล และส่งผลต่อการทำงานประจำวันและการให้บริการของรัฐบาลท้องถิ่นทั้ง 88 แห่งในสุดูรปัศจิม
คำวินิจฉัยก่อนหน้าขององค์คณะรัฐธรรมนูญเป็นบรรทัดฐานสำคัญ ในคดีของนายอรบินด์ กุมาร ยาดัฟ ซึ่งขณะนั้นเป็นพนักงานของนครมหานครบีร์คัญช์ ร่วมกับพนักงานและผู้แทนท้องถิ่นรายอื่น ศาลวินิจฉัยเมื่อวันที่ 20 ปุส 2079 ว่า การบริหารงานบริการท้องถิ่นเป็นอำนาจเฉพาะของท้องถิ่นตามข้อ 6 ของบัญชี 8
คำวินิจฉัยดังกล่าวให้อำนาจรัฐบาลท้องถิ่นตัดสินใจเกี่ยวกับประเภทและจำนวนพนักงานที่จำเป็น การจัดตั้งตำแหน่ง และการบริหารงานบริการ คณะกรรมการข้าราชการระดับมณฑลหรือรัฐบาลกลางอาจจัดสอบคัดเลือกเมื่อได้รับการร้องขอ แต่รัฐบาลท้องถิ่นยังคงมีอำนาจกำหนดความต้องการด้านบุคลากรและการดำเนินงานบริการของตน
คดีธังคทีนำหลักการดังกล่าวมาสู่ข้อพิพาทเรื่องการจ้างงานที่เป็นรูปธรรม เทศบาลที่ต้องการเจ้าหน้าที่สาธารณสุขหรือพนักงานด้านเทคนิคจำเป็นต้องมีกระบวนการแต่งตั้งที่ใช้งานได้จริง ควบคู่กับความรับผิดชอบตามรัฐธรรมนูญในการให้บริการ ข้อกำหนดเรื่องความเห็นชอบจากมณฑลคือประเด็นที่ฮามาลขอให้ศาลพิจารณา
รัฐธรรมนูญแบ่งอำนาจอย่างไร
รัฐธรรมนูญเนปาลแบ่งหน้าที่ผ่านบัญชี 5 ฉบับ มาตรา 57 กำหนดวิธีที่บัญชีเหล่านั้นใช้กำกับการใช้อำนาจรัฐ รวมถึงเรื่องที่รัฐบาลมากกว่าหนึ่งระดับมีอำนาจออกกฎหมาย
รายงานธรรมาภิบาลปี 2018 ของ Democracy Resource Center Nepal ระบุขอบเขตการแบ่งอำนาจไว้ดังนี้:
- บัญชี 5 มอบอำนาจเฉพาะ 35 ด้านให้รัฐบาลกลาง
- บัญชี 6 มอบอำนาจเฉพาะ 21 ด้านให้รัฐบาลระดับมณฑล
- บัญชี 7 ระบุ 25 ด้านที่รัฐบาลกลางและรัฐบาลระดับมณฑลใช้อำนาจร่วมกัน
- บัญชี 8 มอบอำนาจเฉพาะ 22 ด้านให้รัฐบาลท้องถิ่น
- บัญชี 9 ระบุ 15 ด้านที่รัฐบาลทั้งสามระดับใช้อำนาจร่วมกัน
อำนาจเฉพาะหมายถึงรัฐบาลมีขอบเขตความรับผิดชอบตามรัฐธรรมนูญเป็นของตนเอง ส่วนอำนาจร่วม หรืออำนาจที่ใช้ร่วมกัน เปิดให้รัฐบาลมากกว่าหนึ่งระดับออกกฎหมายในเรื่องนั้นได้ ภายใต้หลักเกณฑ์ของรัฐธรรมนูญว่าด้วยกฎหมายที่ขัดแย้งกัน
กฎหมายระดับมณฑลในเรื่องที่ใช้อำนาจร่วมกันต้องสอดคล้องกับรัฐธรรมนูญและกฎหมายรัฐบาลกลาง กฎหมายท้องถิ่นก็ต้องเคารพกฎหมายรัฐบาลกลางและระดับมณฑลที่เกี่ยวข้องเช่นกัน บทบัญญัติที่ขัดแย้งกันจะเป็นโมฆะเฉพาะส่วนที่ขัดแย้ง
หน้าที่ของท้องถิ่นรวมถึงการบริหารบริการท้องถิ่น การศึกษาขั้นพื้นฐานและมัธยมศึกษา สาธารณสุขขั้นพื้นฐานและสุขาภิบาล ตลอดจนการพัฒนาท้องถิ่น ส่วนอำนาจที่ไม่ได้ระบุไว้ในบัญชีรัฐธรรมนูญจะเป็นของรัฐบาลกลาง
ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อมีการมอบหน้าที่แล้ว แต่กฎหมายกำกับการใช้อำนาจนั้นล่าช้า ไม่สมบูรณ์ หรือเป็นข้อพิพาท มณฑลและเทศบาลอาจลังเลที่จะดำเนินการ เพราะคาดว่ารัฐบาลอีกฝ่ายจะออกกฎหมายเปลี่ยนหลักเกณฑ์
ช่องว่างทางกฎหมายเริ่มต้นในช่วงเปลี่ยนผ่าน
การศึกษาการปกครองท้องถิ่นของ Asia Foundation บันทึกปัญหานี้ไว้ในช่วงต้นของการเปลี่ยนผ่าน ผู้แทนท้องถิ่นที่ได้รับเลือกตั้งในปี 2017 หลังเว้นช่วงไป 15 ปี เข้ามาทำงานในสถาบันที่มีอำนาจนิติบัญญัติ บริหาร และตุลาการตามรัฐธรรมนูญ แต่ยังขาดกรอบการดำเนินงานที่สมบูรณ์
รายงานอ้างถึงการประเมินของกระทรวงกฎหมาย ยุติธรรม และกิจการรัฐสภาเมื่อปี 2016 ซึ่งระบุว่า เมื่อรัฐธรรมนูญเริ่มมีผลบังคับใช้ จำเป็นต้องมีกฎหมายรัฐบาลกลาง 110 ฉบับ กฎหมายระดับมณฑล 22 ฉบับ และกฎหมายท้องถิ่น 6 ฉบับ รายงานบันทึกว่า ณ เวลาที่จัดทำ มีการตรากฎหมายแล้ว 86 ฉบับ
กฎหมายว่าด้วยการดำเนินงานของรัฐบาลท้องถิ่นประกาศใช้เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2017 ซึ่งเป็นเวลาหลายเดือนหลังการเลือกตั้งท้องถิ่น ในช่วงที่ยังมีกฎหมายไม่ครบ คำสั่งฝ่ายบริหารและคำสั่งกำกับจากรัฐบาลกลางช่วยให้การบริหารดำเนินต่อไปได้ แต่ก็ทำให้สถาบันส่วนกลางยังคงมีอำนาจควบคุมการทำงานของรัฐบาลท้องถิ่นที่เพิ่งได้รับเลือกตั้งอยู่มาก
รายงานยังอธิบายว่า รัฐบาลท้องถิ่นได้รับอำนาจออกกฎหมายโดยตรงจากบัญชี 8 และ 9 จึงเริ่มออกกฎหมายในขอบเขตอำนาจตามรัฐธรรมนูญได้โดยไม่ต้องรอให้กรอบกฎหมายของรัฐบาลกลางหรือระดับมณฑลเสร็จสมบูรณ์ทั้งหมด บางแห่งได้ออกกฎหมายว่าด้วยขั้นตอนการประชุมสภา รายได้ งบประมาณ การศึกษา และสาธารณสุขแล้ว
เหตุการณ์สำคัญหลายช่วงแสดงให้เห็นพัฒนาการของการเปลี่ยนผ่าน:
- 20 กันยายน 2015: เนปาลประกาศใช้รัฐธรรมนูญเพื่อวางกรอบระบบสหพันธรัฐ
- 2017: ผู้มีสิทธิเลือกตั้งเลือกผู้แทนท้องถิ่น หลังเว้นช่วงไป 15 ปี
- 15 ตุลาคม 2017: ประกาศใช้กฎหมายว่าด้วยการดำเนินงานของรัฐบาลท้องถิ่น
- มกราคมถึงกรกฎาคม 2018: Democracy Resource Center Nepal ติดตามการดำเนินงานช่วงแรกของรัฐบาลท้องถิ่นและรัฐบาลระดับมณฑล
- 20 ปุส 2079 ตามปฏิทินวิกรมสัมวัต: องค์คณะรัฐธรรมนูญยืนยันอำนาจเฉพาะของท้องถิ่นในการบริหารงานบริการท้องถิ่น
- 20 เจษฐะ 2082 ตามปฏิทินวิกรมสัมวัต: ศาลฎีกาวินิจฉัยเรื่องอำนาจท้องถิ่นในการจัดเก็บภาษีค่าเช่า
- 8 ศราวัน 2082 ตามปฏิทินวิกรมสัมวัต: นายกเทศมนตรีเมืองธังคทีคัดค้านกฎหมายบริการท้องถิ่นของสุดูรปัศจิม
สิ่งที่ประชาชนได้รับ และอุปสรรคต่อการให้บริการ
Democracy Resource Center Nepal สังเกตการณ์หน่วยงานท้องถิ่น 145 แห่งใน 54 อำเภอ และสัมภาษณ์ผู้ตอบแบบสอบถามกว่า 2,000 คน ผลการศึกษาครอบคลุมช่วงเดือนมกราคมถึงมิถุนายน 2018 และติดตามภาคสนามต่อเนื่องไปจนถึงเดือนกรกฎาคม
ประชาชนระบุว่าเข้าถึงผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งและบริการพื้นฐานได้ง่ายขึ้น รวมถึงการจดทะเบียนเหตุการณ์สำคัญในชีวิตและการแจกจ่ายสวัสดิการสังคม งานง่าย ๆ สามารถทำได้ในท้องถิ่นโดยไม่ต้องเดินทางไปยังที่ว่าการอำเภอ
การขาดแคลนบุคลากร โดยเฉพาะในพื้นที่ห่างไกลและเข้าถึงยาก เป็นข้อจำกัดต่อความก้าวหน้าเหล่านั้น รัฐบาลท้องถิ่นยังขาดอาคารสำนักงาน ไฟฟ้าที่เชื่อถือได้ คอมพิวเตอร์ เครื่องเขียน และบริการธนาคาร ข้าราชการที่มีอยู่บางส่วนไม่เต็มใจไปทำงานในพื้นที่ห่างไกล ขณะที่ผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งบางคนต้องการพนักงานที่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวหรือทางการเมืองกับตน
ข้อค้นพบเหล่านี้ช่วยอธิบายว่าเหตุใดอำนาจด้านบุคลากรจึงกลายเป็นประเด็นขัดแย้ง รัฐบาลท้องถิ่นต้องมีบุคลากรที่มีทักษะเหมาะสมและเพียงพอต่อการปฏิบัติหน้าที่ พร้อมระบบสรรหาที่รักษามาตรฐานบริการสาธารณะ
งานวิจัยยังพบว่าความไม่แน่นอนทางกฎหมายมีผลต่อการใช้จ่าย งบประมาณส่วนใหญ่ในปีแรกถูกใช้ไปกับโครงสร้างพื้นฐาน โดยเฉพาะถนน ขณะที่ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่ให้สัมภาษณ์เห็นว่าภาคสังคมที่สำคัญได้รับงบไม่เพียงพอ ประชาชนจำนวนมากร้องเรียนว่าการขึ้นภาษีเป็นความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดที่สุด
ดังนั้น อำนาจปกครองตนเองของเทศบาลจึงถูกวัดจากผลที่เกิดกับประชาชนโดยตรงว่า การควบคุมเงิน กฎหมาย และบุคลากรช่วยให้บริการเข้าถึงได้จริงหรือไม่ ผลงานช่วงแรกมีทั้งการเข้าถึงบริการที่ง่ายขึ้นและช่องว่างด้านการให้บริการที่ยังรุนแรง
ศาลกำลังเติมเต็มช่องว่างที่เกิดจากการประสานงาน
นายสุเรศ กุมาร อาเล มาการ์ ผู้ประสานงานคณะอนุกรรมการศึกษาของสมัชชาแห่งชาติ เห็นว่าแนวโน้มการรวบอำนาจไว้กับส่วนกลางชัดเจนที่สุดในรัฐบาลกลาง นอกจากนี้ เขายังชี้ถึงข้อบกพร่องของรัฐบาลระดับมณฑลและท้องถิ่น เช่น การออกกฎหมายล่าช้า และบางครั้งออกกฎหมายเกินขอบเขตอำนาจของตน
รายงานศึกษาของรัฐสภาระบุถึงกลไกประสานงานที่จัดตั้งขึ้นเพื่อยุติความเห็นต่าง ได้แก่ สภาประสานงานแห่งชาติ สภาระหว่างมณฑล สภาประสานงานระดับมณฑล และคณะกรรมการเฉพาะด้าน รายงานสรุปว่ากลไกเหล่านี้ยังทำงานไม่เต็มที่ ทำให้ข้อพิพาทต้องไปจบที่ศาล
รายได้จากทรัพยากรธรรมชาติแสดงให้เห็นว่าการออกแบบกฎหมายอาจทำให้อำนาจกระจุกตัวได้ การศึกษาของ Asia Foundation เมื่อปี 2018 พบความขัดแย้งระหว่างบัญชี 9 ซึ่งกำหนดให้ค่าภาคหลวงจากทรัพยากรธรรมชาติเป็นความรับผิดชอบร่วม กับกฎหมายว่าด้วยการจัดการการคลังระหว่างรัฐบาล ซึ่งสงวนอำนาจจัดเก็บค่าภาคหลวงดังกล่าวไว้กับรัฐบาลกลาง
นายคัมบา ลาล เทวกอตา ผู้เชี่ยวชาญด้านสหพันธรัฐและอดีตรองประธานคณะกรรมการนโยบายและการวางแผนของมณฑลบาคมตี เห็นว่ามณฑลควรริเริ่มออกกฎหมายในเรื่องที่เป็นอำนาจเฉพาะของตนให้มากขึ้น เขาระลึกถึงผู้นำทางการเมืองที่ต้องการเดินหน้าดำเนินการ แต่พบแรงต้านจากระบบราชการ
การจัดสรรกำลังตำรวจและการบริหารราชการแผ่นดินยังเป็นประเด็นสำคัญที่มณฑลไม่พอใจ รายงานประเมินของรัฐสภายังระบุคำถามที่ยังไม่ได้ข้อยุติเกี่ยวกับรายได้จากทรัพยากรธรรมชาติ ภาษี และค่าปรับจราจร ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับประเด็นเชิงปฏิบัติเดียวกันว่า รัฐบาลใดมีอำนาจตัดสินใจ ดำเนินการ และชี้แจงการใช้รายได้
คำวินิจฉัยเรื่องภาษีค่าเช่า ป่าไม้ และบุคลากรให้แนวทางที่ชัดเจนแก่รัฐบาลในการร่างและทบทวนกฎหมาย หลักร่วมของคำวินิจฉัยคือ อำนาจตามรัฐธรรมนูญมาพร้อมอำนาจในการดำเนินงาน ซึ่งรวมถึงการควบคุมรายได้ที่กำหนดไว้ โครงสร้างการบริหาร และความต้องการด้านบริการของท้องถิ่น
ประเด็นสำคัญ
- ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าภาษีค่าเช่าบ้านและที่ดินเป็นอำนาจเฉพาะของท้องถิ่น รวมถึงการเช่าระหว่างองค์กร
- ข้อพิพาทเรื่องป่าซาการนาถนำไปสู่คำวินิจฉัยที่คุ้มครองอำนาจของรัฐบาลระดับมณฑลทั้ง 7 แห่ง
- คำวินิจฉัยก่อนหน้าขององค์คณะรัฐธรรมนูญยืนยันอำนาจท้องถิ่นในการกำหนดความต้องการด้านบุคลากรและบริหารงานบริการท้องถิ่น
- นายกเทศมนตรีเมืองธังคทีคัดค้านข้อกำหนดของมณฑลที่ให้ขอความเห็นชอบก่อนจ้างพนักงานสัญญาจ้าง โดยคดียังไม่มีคำวินิจฉัย
- งานวิจัยปี 2018 บันทึกทั้งการเข้าถึงบริการท้องถิ่นที่ดีขึ้น และปัญหาขาดแคลนบุคลากร โครงสร้างพื้นฐาน และความชัดเจนทางกฎหมายที่ยังคงอยู่
- การตรวจสอบของรัฐสภาพบว่า การออกกฎหมายล่าช้า การควบคุมจากส่วนกลาง และการประสานงานที่อ่อนแอ ยังคงเป็นอุปสรรคต่อการใช้อำนาจตามรัฐธรรมนูญ






